fcukyouu♥

I love my way

อัพไปงั้นอ่ะ

ยังยืนยันว่าชอบเอสเจเหมือนตุ๊กตาเก่าๆ

บนเตียงมีตุ๊กตาเยอะมาก แบบโคตรเรียงราย

แต่ก่อนนอนทุกคืน ตุ๊กตาตัวเก่าจะเป็นตัวที่หยิบมากอดเสมอ

มันเน่า กลายเป็นสีเทา แต่หนุนพอดีหัว

มันบี้ๆแบนๆ แต่กอดแล้วอุ่นใจ

ต่อให้มันเก่าแค่ไหน ก็ไม่มีวันสู้ตัวใหม่ได้เลย

เพราะเวลาที่ทุกข์ เวลาที่สุข เราจะเอามาระบายกับตุ๊กตาตัวนี้เสมอ

ถึงมันจะตอบโต้เราเป็นข้อความหรือส่งยิ้มให้ไม่ได้

แต่มันก็ทำให้เราอุ่นใจทุกครั้งที่ได้กอดมัน

Dear , 2013 

 

 
 
ปีนี้แม่งหน่วงดีจริงๆ หรือว่าตอนนี้กูหน่วงก็ไม่รู้แอบเบื่อๆ
เป็นปีแห่งการเริ่มต้นที่แปลกประหลาดและน่ารักดี
ที่คิดว่ามันน่ารักเพราะทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตมันน่ารักมาก
 
ปีนี้จบจากสามเสน ได้เข้าไปเรียนที่ถาปัตย์ลาดกระบึง
ได้เจอครอบครัวใหม่ มีกันอยู่สี่ปี พี่น้อง อาจารย์ฟิตเว่อร์ 
วันหยุดคือวันที่เปลี่ยนสถานที่ทำงานเฉยๆ ไม่นอนทั้งคืนแม่งเรื่องธรรมดา
สั่งงานกูหนักมากเว่อ แต่บอกให้ใช้ชีวิตดีๆ ตื่นเช้ามานั่งจิบกาแฟริมระเบียง
 
 
ว้อทเดอะฟัก -  -
 
 
 
 
 
 
 
 
แต่ก็ชอบนะ น่ารักดี 
เพื่อนแม่งน่ารัก มีกำลังใจเรียนไปอีกเยอะ
ถ้าไม่ได้สนิทกะพลอยมากะกุ๊กกิ๊กกูคงตื่นไปเรียนไม่ทัน 
พลอยแม่งโทรปลุกทุกเช้า แล้วเราก็มีหน้าที่ปลุกอีบ้ากุ๊กกิ๊กอีกที
 
 
แต่เป็นเพื่อนที่น่ารักมากที่คาดไม่ถึงว่าจะได้เจอในมหาลัย
 
 
 
 
 
 
มีแต่คนบอกมหาลัยเพื่อนแม่งเหี๊ยเหี้ย
รู้สึกโชคดีที่เพื่อนกูดีหมดเลย เย่
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แม้แต่อีต้นข้าวที่เรียนสามเสนด้วยกัน ตอนนี้ยังสนิทกันมากขึ้นเลย
 
 
 
 
 
แหม่ รู้สึกดี
 
 
 
 
 
 
 
 
 
อิสระอะไรแม่งก็มากขึ้น ไปกินเหล้าเมายาดูดบุหรี่ทำไรก็ได้แล้วบอกแม่ว่านอนอยู่หอจร้า
แต่บางทีอิสระแม่งก็น่าเบื่อ
เดินเล่นบางทีก็ไม่สนุกเหมือนเดิม (เพราะไม่มีตัง)
 
 
 
 
 
เศร้าใจ เกลียดตัวเองมากเวลาโฮมซิกตอนอยู่หอ
ปกติอยู่บ้านมีคนมาถามนั่นถามนี่ตลอดมั้ง เลยรู้สึกเหงาๆเวลานั่งหน้าเป็นควายอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเงียบๆคนเดียว
 
 
 
 
 
 
ปีนี้แม่งเป็นปีที่มีความฝันเยอะขึ้นมาก
เหมือนต้องคิดถึงอนาคตตัวเองให้เยอะมากขึ้น
 
 
ทั้งเรื่องไปเที่ยว ที่ทะเลาะกับคนเกือบทั้งบ้านเพราะเขาหาว่าเราอยู่ไม่ได้หร้อก ไปต่างประเทศคนเดียว 
ทำไมไม่อยากไปประเทศที่ชาวบ้านเขาไปกัน ทำไมไม่ไปประเทศที่เขามีแลนมงแลนมาร์ค
 
 
 
แอบเซ็ง 
 
 
 
 
 
 
 
อยากไปเดนมาร์กมากมากมากมากมากมากอยู่ดี
เอาจริงๆตัวเองก็ยังไม่รู้หรอกว่ามันมีอะไรดีมากมาย
อยากไปนั่งกับนางเงือกริมแม่น้ำ อยากไปดูกังหันดัชมิลด์
อยากไปอยู่ประเทศที่มีความสุขอันดับต้นๆของโลกดู
ที่เหลือเหี้ยไรก็ไม่อยากคิดทั้งนั้น
 
 
ไม่อยากนั่งดูหนังสือนำเที่ยว ไม่อยากไปที่ๆคนอื่นไปกันเยอะๆ
 
 
 
ก็แค่อยากมีหนังสือนำเที่ยวที่เป็นของตัวเอง เส้นทางของตัวเอง
 
 
 
 
 
 
 
 
เอาเถ้อะ เงินจะครบละอร่ะ อิอิ
 
 
 
เพื่อนที่โรงเรียนที่ห่างกันไปเพราะกูไม่ว่างเลยแง
อีห่าแป้งนี่เมื่อไหร่จะได้เจอกัน กูจะบ้าตาย
ไม่รู้เลยว่าวันนั้นที่มึงโทรมาถามว่าวิทยาจุฬา หรือเภสัชมข. ดี
แล้วกูบอกเภสัชไปด้วยความมั่นใจมากกกกก
กูอยากให้อนาคตมึงดีดี 
 
 
 
 
แต่ตอนนี้กูคิดถึงมึงนะ
มากมากอ่ะสัด
 
 
 
 
อีแอ๊น กาน โอห์ม อาย เจมส์ นุ๊ก ปิ่น เติ้ล ลิลลี่ เตย นู บุ๊ค จู้จี้ ปั้น ปรัช ฯลฯ
โอยคิดถึงมึงหมดเลย
 
 
 
 
รอปิดเทอมใหญ่ กูจะไปทะเลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
 
 
 
เรื่องห่างทวิตตงทวิตเตอร์
ความจริงก็มีเวลาว่างมากกว่าที่คิดนะ แต่แอ๊บไม่ว่างเฉยๆ
เอาเวลาไปนอน 5555555555555
 
ความจริงห่างๆไปแม่งก็ได้อะไรเยอะขึ้นนะ
ได้ความสงบ ขี้โมโหน้อยลง แต่ยังปากจัดเหมือนเดิม ฟร้าก
 
 
 
 
 
แต่ได้อย่างก็เสียอย่าง
เพื่อนหายหมด 5555555  แต่ก็ไม่คิดว่าจะสนิทกับใครเพิ่มแล้วล่ะ
แม่งถึงจุดอิ่มตัวหน่อยๆ ในนี้แม่งเหมือนยุคศักราชใหม่
เหมือนตอนที่กูยังเป็นแค่ใครก็ไม่รู้ในสยามโซน
 
 
ต่างกันแค่ตอนนั้นพยายามประดิษฐ์คำพูดให้โก้เก๋โอเว่อร์
แต่เดี๋ยวนี้กูอยากพูดอะไรก็พูดละ ช่างแม่งเถอะ
 
 
 
กูเหนื่อยนะ ที่เข้ามาแล้วเห็นแต่วงอื่นคนอื่น 
เหี้ยไรวะ กูไม่รู้จักกกกกกกกกกกกกกกกกก
พอออกตัวว่ากูไม่ชอบกูก็ผิดอีก 
ไม่ชอบก็เงียบสิคะ ไม่ชอบก็หุบปาก
เชี่ยไร พวกมึงแหละหุบปาก
 
 
 
 
 
กูไม่มีที่ยืนในทวิตเตอร์ละ เข้ามาก็มีแต่หน้าใครไม่รู้ทั้งๆที่คิดว่าฟอลโล่ไว้แต่พวกเพื่อนเก่าเพื่อนแก่
ขอหาพรรคพวกเดียวกันหน่อยเถอะ 
 
 
เอาให้กูได้ดีใจซักนิดว่าในโลกนี้ยังมีคนเหมือนๆกูบ้าง 
 
 
 
 
 
ไม่รู้ดิ่ ขอโทษนะ กูไม่ใช่พวกต้องชอบตามคนนั้นคนนี้ไปทั่วเพราะอยากได้ฟลวเยอะๆ
 
 
 
 
 
ก็จะชอบแค่เอสเจอ่ะ จะทำไม
 
(ถึงบรรทัดนี้ต้องมีคนคิดว่าฟักแม่งหายไปนาน กลับมาเป็นพวกขวานผ่าซาก หยาบคายหนักกว่าเก่า สารเลว ฯลฯ)
 
 
 
 
 
 
ก็เพราะเราคิดไม่เหมือนกันแล้วไง
 
 
 
 
ไม่เป็นไร ไม่ได้โกรธอะไร
 
 
 
 
 
 
เลิกชอบเอสเจก็ไปเถอะ อย่ามานั่งพูดว่า
เราก็รักทั้งสองวง สามวง สี่วงอะนะแกร ยังไงเอสเจก็ที่หนึ่ง ไม่ต้องห่วงนะ /
จะเอาอะไรนักหนา ก็แค่ชอบหลายวง ฮึก ฮึก ฮึกกกก แง้
 
 
 
 
 
กูเป็นพวกรักเดียวใจเดียวมากไปมั้ง
หรือเพราะตัวกูเลือกได้ก็ไม่รู้
กูเลือกแล้วว่าจะจริงจังกับวงๆเดียว คนๆเดียว
 
 
ต่อให้ใครหน้าไหนมาใหม่ มันก็จะไม่มีผลอะไรกับใจกูเลย
 
ความรักก็คล้ายๆกันอ่ะ แต่กูแค่ไม่ได้รักแล้วก็แค่นั้น 
ไม่ได้รักแล้วก็ไม่ได้แปลว่าจะลืมนะ
 
 
 
 
เซ็งมากที่ความรู้สึกแม่งยังอยู่ครบถ้วนเลย
มากกว่าเดิมตามกาลเวลาด้วยซ้ำ
 
 
ทุกวันนี้กูยังรู้สึกว่ารักมันแย่อยู่เลย
รักแม่งหลอกลวง รักแม่งเหี้ย รักแม่งส้นตีนสุดๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
ขอให้คนใหม่ของกูไม่ต้องเป็นคนสุดท้ายก็ได้
ขอแค่ไม่ทิ้งกูไปก็พอ ขอให้เลิกกันแล้วไม่ด่ากัน
หรือแฟนมึงโทรมาบอกว่า เลิกยุ่งกะ ตึ้ดตึ้ด ซะทีนะ ตอนนี้เค้าเป็นแฟนเรา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
น่อววววววววววววววววววว
 
 
 
 
 
 
 
เอาเป็นว่าปีที่กำลังจะผ่านไปมีอะไรหลายอารมณ์เกิดขึ้นมากมาย
พระอาทิตย์ขึ้น ก็มีตก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเช้าวันใหม่มันจะไม่ได้ขึ้นมาอีกครั้ง
 
 
 
ขอให้ทุกคนมีความสุขแล้วกันนะ
 
 
 
 
อีพวกเด็กๆที่เอนท์ก็สู้ๆ กูก็ดูตลอดอ่ะ 
พวกมึงก็น้องกู กูก็รัก กูแค่ขี้เกียจพูดละ กูไม่มีแรงพิมมากมายแง
 
 
 
 
ขอโทษที่ไม่ใช่คนที่อยู่ข้างๆมึงตอนมึงเหนื่อยมึงท้อ
เหมือนตอนที่มึงอยู่ข้างๆกู
 
 
 
 
 
 
 
รักเหมือนเดิมนะเว่ย ทุกคนแหละ ที่กูเคยบอกรักไป
ถึงอะไรจะเข้ามาเปลี่ยน
 
 
 
กูอาจจะไม่พอใจในบางสิ่งของมึง แต่กูรักมึง
 
 
 
 
 
 
รักของพวกมึงที่มีแต่กูมันจริงหรือหลอกไม่รู้
แต่รักกูอ่ะ ของจริง
 
 
 
 
 
 
 
รักมาก อีพวกเหี้ยเอ๋ย
 
 
 
 
ปล. คู่ร่วมธุรกิจใหม่กุ๊กกิ๊กและงานคู่ ขอให้เรารวยรวยนะเย่ 
 
 
 
 
 
 
เอ้อ ดีใจมากมากที่สนิทและได้เจอกัน สม.1 สม.1 <3
 
 
 
 
 
 
 
 
-       - - - -
 
 
 
 
 
 
 
แล้วก็มาถึงอีกปีเน้อะ วันเกิดมึง ซองมิน ซองมิน
 
 
 
อีหมูอ้วนที่เป็นกำลังใจให้กูโดยที่ไม่รู้ตัว
เด็กผู้หญิงถักผมเปียคนนั้น
ผู้หญิงโทรมๆคนนี้
 
 
ขอบใจมากสำหรับทุกอย่าง มึงอาจจะไม่รู้
เวลากูเหนื่อยกูท้อ กูไม่รู้จะคุยกะใครจริงๆ กูจะมาคุยกะมึงเสมอ
กูรู้มึงไม่มีวันตอบกูมา ไม่มีวันรับรู้สิ่งที่กูทุกข์ใจ
 
แต่กูก็รู้จักมึงมาจะสิบปีแล้ว
รู้จักนานมากกว่าเพื่อนสนิทในปัจจุบันด้วยซ้ำ
 
 
 
 
 
รู้สึกดีมากว่ะที่เอสเจยังเป็นวงกะโหลกกะลาแบบนี้
มันดีมากมากที่เข้ามาทุกครั้งในทามไลน์ หาข่าวพวกมึง
แล้ววงมึงยังเป็นแบบเดิม
 
 
 
พวกกูก็ไม่ใช่แฟนคลับที่ดีอ่ะ มีคนนอกใจ ทรยศมากมายหลายแหล่
ไม่รู้จะขอบคุณยังไงกะสิ่งที่มึงให้ 
 
พวกมึงนี่ดีเน้อะ พวกกูทำเหี้ยไรไปขนาดไป ก็ยังปกป้อง
หลังๆนี่มีเลี้ยงนงเลี้ยงน้ำเลี้ยงไอติมเลี้ยงเค้กเลี้ยงนู่นนี่ 
เปิดร้านเยอะแยะ ให้พวกกูแวะไปหา 
ทวิตภาษาไทยบ่อยจนกูสงสารต่างประเทศที่เขานั่งทรานสเลต
ขอบคุณที่ไม่ว่าจะไรจะเกิดขึ้นจะร้อนจะหนาวฝนตกลมพัด 
พวกกูยังเป็นที่หนึ่งของพวกมึง
ขอบคุณที่แคร์กัน ทั้งๆที่มึงรู้จักกูรึเปล่าก็ไม่รู้
มึงไม่ได้แคร์กูหรอก แต่มึงแคร์เอล์ฟ
แต่นั่นแหละ กูจะบอกให้ว่ากูได้รับทุกความรู้สึกที่มึงทำให้พวกกูนะ
 
 
 
ในสายตาคนอื่นมึงอาจจะเป็นแค่ตัวตลกที่แต่งตัวเหี้ยห่าบ้าบอขึ้นมาบนเวที
เต้นแร้งเต้นกาใส่ชุดซุปเปอร์ฮีโร่ที่สนามบินให้ชาวบ้านหัวเราะเล่น
 
คนอื่นเค้าไม่เข้าใจก็ช่างเค้าเน๊อะ
 
 
กูรักมึง
 
 
มึงทำอะไรกูก็รัก
 
 
 
 
ขอบคุณที่คิดถึงความสุขของพวกกูมากกว่าขี้ปากชาวบ้านที่รุมล้อมกดมึงให้ต่ำลง
 
 
 
 
 
 
 
ขอให้มึงเป็นหมูอ้วนที่โชคดี ที่อยู่ในวงดีดี แบบนี้ตลอดไปนะ
ซักวันกูจะเดินเข้าไปบอกชอบมึง ด้วยตัวกูเอง
 
 
ด้วยเงินกูเอง ด้วยใจกูเอง
 
 
 
 
อีกอย่างนะ อย่าเต้นเซ็กซี่มากเลย
มึงเหมือนหมูเต้นระบำมากกว่า อีบ้าาาาาาาาาาาาาาาา
 
 
 
 
เจ็ดปีกว่าๆที่ชอบมึงมา
ไม่เคยน้อยลง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
รักเอสเจหนาาาาาา
รักแฟนท่อมด้วยยยยยยยย
 
 
จุ๊บๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปล.(อีกรอบ) ถึงคนนั้น ไม่รู้จะได้เค้าท์ดาวน์ด้วยกันอีกมั้ย กี่ปีแล้วนะ
ปีนี้ปีที่สี่มั้ง ตอนนี้เราไม่ค่อยสนิทกัน เสียใจอ่ะ เดี๋ยวปีหน้าจะไปงอแงใส่ให้มากขึ้นนะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


ฮรี่

Dear , 2013 

 

 

 

ปีนี้แม่งหน่วงดีจริงๆ หรือว่าตอนนี้กูหน่วงก็ไม่รู้แอบเบื่อๆ

เป็นปีแห่งการเริ่มต้นที่แปลกประหลาดและน่ารักดี

ที่คิดว่ามันน่ารักเพราะทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตมันน่ารักมาก

 

ปีนี้จบจากสามเสน ได้เข้าไปเรียนที่ถาปัตย์ลาดกระบึง

ได้เจอครอบครัวใหม่ มีกันอยู่สี่ปี พี่น้อง อาจารย์ฟิตเว่อร์

วันหยุดคือวันที่เปลี่ยนสถานที่ทำงานเฉยๆ ไม่นอนทั้งคืนแม่งเรื่องธรรมดา

สั่งงานกูหนักมากเว่อ แต่บอกให้ใช้ชีวิตดีๆ ตื่นเช้ามานั่งจิบกาแฟริมระเบียง

 

 

ว้อทเดอะฟัก -  -

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่ก็ชอบนะ น่ารักดี

เพื่อนแม่งน่ารัก มีกำลังใจเรียนไปอีกเยอะ

ถ้าไม่ได้สนิทกะพลอยมากะกุ๊กกิ๊กกูคงตื่นไปเรียนไม่ทัน

พลอยแม่งโทรปลุกทุกเช้า แล้วเราก็มีหน้าที่ปลุกอีบ้ากุ๊กกิ๊กอีกที

 

 

แต่เป็นเพื่อนที่น่ารักมากที่คาดไม่ถึงว่าจะได้เจอในมหาลัย

 

 

 

 

 

 

มีแต่คนบอกมหาลัยเพื่อนแม่งเหี๊ยเหี้ย

รู้สึกโชคดีที่เพื่อนกูดีหมดเลย เย่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม้แต่อีต้นข้าวที่เรียนสามเสนด้วยกัน ตอนนี้ยังสนิทกันมากขึ้นเลย

 

 

 

 

 

แหม่ รู้สึกดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อิสระอะไรแม่งก็มากขึ้น ไปกินเหล้าเมายาดูดบุหรี่ทำไรก็ได้แล้วบอกแม่ว่านอนอยู่หอจร้า

แต่บางทีอิสระแม่งก็น่าเบื่อ

เดินเล่นบางทีก็ไม่สนุกเหมือนเดิม (เพราะไม่มีตัง)

 

 

 

 

 

เศร้าใจ เกลียดตัวเองมากเวลาโฮมซิกตอนอยู่หอ

ปกติอยู่บ้านมีคนมาถามนั่นถามนี่ตลอดมั้ง เลยรู้สึกเหงาๆเวลานั่งหน้าเป็นควายอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเงียบๆคนเดียว

 

 

 

 

 

 

ปีนี้แม่งเป็นปีที่มีความฝันเยอะขึ้นมาก

เหมือนต้องคิดถึงอนาคตตัวเองให้เยอะมากขึ้น

 

 

ทั้งเรื่องไปเที่ยว ที่ทะเลาะกับคนเกือบทั้งบ้านเพราะเขาหาว่าเราอยู่ไม่ได้หร้อก ไปต่างประเทศคนเดียว

ทำไมไม่อยากไปประเทศที่ชาวบ้านเขาไปกัน ทำไมไม่ไปประเทศที่เขามีแลนมงแลนมาร์ค

 

 

 

แอบเซ็ง

 

 

 

 

 

 

 

อยากไปเดนมาร์กมากมากมากมากมากมากอยู่ดี

เอาจริงๆตัวเองก็ยังไม่รู้หรอกว่ามันมีอะไรดีมากมาย

อยากไปนั่งกับนางเงือกริมแม่น้ำ อยากไปดูกังหันดัชมิลด์

อยากไปอยู่ประเทศที่มีความสุขอันดับต้นๆของโลกดู

ที่เหลือเหี้ยไรก็ไม่อยากคิดทั้งนั้น

 

 

ไม่อยากนั่งดูหนังสือนำเที่ยว ไม่อยากไปที่ๆคนอื่นไปกันเยอะๆ

 

 

 

ก็แค่อยากมีหนังสือนำเที่ยวที่เป็นของตัวเอง เส้นทางของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

เอาเถ้อะ เงินจะครบละอร่ะ อิอิ

 

 

 

เพื่อนที่โรงเรียนที่ห่างกันไปเพราะกูไม่ว่างเลยแง

อีห่าแป้งนี่เมื่อไหร่จะได้เจอกัน กูจะบ้าตาย

ไม่รู้เลยว่าวันนั้นที่มึงโทรมาถามว่าวิทยาจุฬา หรือเภสัชมข. ดี

แล้วกูบอกเภสัชไปด้วยความมั่นใจมากกกกก

กูอยากให้อนาคตมึงดีดี

 

 

 

 

แต่ตอนนี้กูคิดถึงมึงนะ

มากมากอ่ะสัด

 

 

 

 

อีแอ๊น กาน โอห์ม อาย เจมส์ นุ๊ก ปิ่น เติ้ล ลิลลี่ เตย นู บุ๊ค จู้จี้ ปั้น ปรัช ฯลฯ

โอยคิดถึงมึงหมดเลย

 

 

 

 

รอปิดเทอมใหญ่ กูจะไปทะเลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล

 

 

 

เรื่องห่างทวิตตงทวิตเตอร์

ความจริงก็มีเวลาว่างมากกว่าที่คิดนะ แต่แอ๊บไม่ว่างเฉยๆ

เอาเวลาไปนอน 5555555555555

 

ความจริงห่างๆไปแม่งก็ได้อะไรเยอะขึ้นนะ

ได้ความสงบ ขี้โมโหน้อยลง แต่ยังปากจัดเหมือนเดิม ฟร้าก

 

 

 

 

 

แต่ได้อย่างก็เสียอย่าง

เพื่อนหายหมด 5555555  แต่ก็ไม่คิดว่าจะสนิทกับใครเพิ่มแล้วล่ะ

แม่งถึงจุดอิ่มตัวหน่อยๆ ในนี้แม่งเหมือนยุคศักราชใหม่

เหมือนตอนที่กูยังเป็นแค่ใครก็ไม่รู้ในสยามโซน

 

 

ต่างกันแค่ตอนนั้นพยายามประดิษฐ์คำพูดให้โก้เก๋โอเว่อร์

แต่เดี๋ยวนี้กูอยากพูดอะไรก็พูดละ ช่างแม่งเถอะ

 

 

 

กูเหนื่อยนะ ที่เข้ามาแล้วเห็นแต่วงอื่นคนอื่น

เหี้ยไรวะ กูไม่รู้จักกกกกกกกกกกกกกกกกก

พอออกตัวว่ากูไม่ชอบกูก็ผิดอีก

ไม่ชอบก็เงียบสิคะ ไม่ชอบก็หุบปาก

เชี่ยไร พวกมึงแหละหุบปาก

 

 

 

 

 

กูไม่มีที่ยืนในทวิตเตอร์ละ เข้ามาก็มีแต่หน้าใครไม่รู้ทั้งๆที่คิดว่าฟอลโล่ไว้แต่พวกเพื่อนเก่าเพื่อนแก่

ขอหาพรรคพวกเดียวกันหน่อยเถอะ

 

 

เอาให้กูได้ดีใจซักนิดว่าในโลกนี้ยังมีคนเหมือนๆกูบ้าง

 

 

 

 

 

ไม่รู้ดิ่ ขอโทษนะ กูไม่ใช่พวกต้องชอบตามคนนั้นคนนี้ไปทั่วเพราะอยากได้ฟลวเยอะๆ

 

 

 

 

 

ก็จะชอบแค่เอสเจอ่ะ จะทำไม

 

(ถึงบรรทัดนี้ต้องมีคนคิดว่าฟักแม่งหายไปนาน กลับมาเป็นพวกขวานผ่าซาก หยาบคายหนักกว่าเก่า สารเลว ฯลฯ)

 

 

 

 

 

 

ก็เพราะเราคิดไม่เหมือนกันแล้วไง

 

 

 

 

ไม่เป็นไร ไม่ได้โกรธอะไร

 

 

 

 

 

 

เลิกชอบเอสเจก็ไปเถอะ อย่ามานั่งพูดว่า

เราก็รักทั้งสองวง สามวง สี่วงอะนะแกร ยังไงเอสเจก็ที่หนึ่ง ไม่ต้องห่วงนะ /

จะเอาอะไรนักหนา ก็แค่ชอบหลายวง ฮึก ฮึก ฮึกกกก แง้

 

 

 

 

 

กูเป็นพวกรักเดียวใจเดียวมากไปมั้ง

หรือเพราะตัวกูเลือกได้ก็ไม่รู้

กูเลือกแล้วว่าจะจริงจังกับวงๆเดียว คนๆเดียว

 

 

ต่อให้ใครหน้าไหนมาใหม่ มันก็จะไม่มีผลอะไรกับใจกูเลย

 

ความรักก็คล้ายๆกันอ่ะ แต่กูแค่ไม่ได้รักแล้วก็แค่นั้น

ไม่ได้รักแล้วก็ไม่ได้แปลว่าจะลืมนะ

 

 

 

 

เซ็งมากที่ความรู้สึกแม่งยังอยู่ครบถ้วนเลย

มากกว่าเดิมตามกาลเวลาด้วยซ้ำ

 

 

ทุกวันนี้กูยังรู้สึกว่ารักมันแย่อยู่เลย

รักแม่งหลอกลวง รักแม่งเหี้ย รักแม่งส้นตีนสุดๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอให้คนใหม่ของกูไม่ต้องเป็นคนสุดท้ายก็ได้

ขอแค่ไม่ทิ้งกูไปก็พอ ขอให้เลิกกันแล้วไม่ด่ากัน

หรือแฟนมึงโทรมาบอกว่า เลิกยุ่งกะ ตึ้ดตึ้ด ซะทีนะ ตอนนี้เค้าเป็นแฟนเรา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

น่อววววววววววววววววววว

 

 

 

 

 

 

 

เอาเป็นว่าปีที่กำลังจะผ่านไปมีอะไรหลายอารมณ์เกิดขึ้นมากมาย

พระอาทิตย์ขึ้น ก็มีตก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเช้าวันใหม่มันจะไม่ได้ขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

 

ขอให้ทุกคนมีความสุขแล้วกันนะ

 

 

 

 

อีพวกเด็กๆที่เอนท์ก็สู้ๆ กูก็ดูตลอดอ่ะ

พวกมึงก็น้องกู กูก็รัก กูแค่ขี้เกียจพูดละ กูไม่มีแรงพิมมากมายแง

 

 

 

 

ขอโทษที่ไม่ใช่คนที่อยู่ข้างๆมึงตอนมึงเหนื่อยมึงท้อ

เหมือนตอนที่มึงอยู่ข้างๆกู

 

 

 

 

 

 

 

รักเหมือนเดิมนะเว่ย ทุกคนแหละ ที่กูเคยบอกรักไป

ถึงอะไรจะเข้ามาเปลี่ยน

 

 

 

กูอาจจะไม่พอใจในบางสิ่งของมึง แต่กูรักมึง

 

 

 

 

 

 

รักของพวกมึงที่มีแต่กูมันจริงหรือหลอกไม่รู้

แต่รักกูอ่ะ ของจริง

 

 

 

 

 

 

 

รักมาก อีพวกเหี้ยเอ๋ย

 

 

 

 

ปล. คู่ร่วมธุรกิจใหม่กุ๊กกิ๊กและงานคู่ ขอให้เรารวยรวยนะเย่

 

 

 

 

 

 

เอ้อ ดีใจมากมากที่สนิทและได้เจอกัน สม.สม.1 <3

 

 

 

 

 

 

 

 

-       - - - -

 

 

 

 

 

 

 

แล้วก็มาถึงอีกปีเน้อะ วันเกิดมึง ซองมิน ซองมิน

 

 

 

อีหมูอ้วนที่เป็นกำลังใจให้กูโดยที่ไม่รู้ตัว

เด็กผู้หญิงถักผมเปียคนนั้น

ผู้หญิงโทรมๆคนนี้

 

 

ขอบใจมากสำหรับทุกอย่าง มึงอาจจะไม่รู้

เวลากูเหนื่อยกูท้อ กูไม่รู้จะคุยกะใครจริงๆ กูจะมาคุยกะมึงเสมอ

กูรู้มึงไม่มีวันตอบกูมา ไม่มีวันรับรู้สิ่งที่กูทุกข์ใจ

 

แต่กูก็รู้จักมึงมาจะสิบปีแล้ว

รู้จักนานมากกว่าเพื่อนสนิทในปัจจุบันด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

รู้สึกดีมากว่ะที่เอสเจยังเป็นวงกะโหลกกะลาแบบนี้

มันดีมากมากที่เข้ามาทุกครั้งในทามไลน์ หาข่าวพวกมึง

แล้ววงมึงยังเป็นแบบเดิม

 

 

 

พวกกูก็ไม่ใช่แฟนคลับที่ดีอ่ะ มีคนนอกใจ ทรยศมากมายหลายแหล่

ไม่รู้จะขอบคุณยังไงกะสิ่งที่มึงให้

 

พวกมึงนี่ดีเน้อะ พวกกูทำเหี้ยไรไปขนาดไป ก็ยังปกป้อง

หลังๆนี่มีเลี้ยงนงเลี้ยงน้ำเลี้ยงไอติมเลี้ยงเค้กเลี้ยงนู่นนี่

เปิดร้านเยอะแยะ ให้พวกกูแวะไปหา

ทวิตภาษาไทยบ่อยจนกูสงสารต่างประเทศที่เขานั่งทรานสเลต

ขอบคุณที่ไม่ว่าจะไรจะเกิดขึ้นจะร้อนจะหนาวฝนตกลมพัด

พวกกูยังเป็นที่หนึ่งของพวกมึง

ขอบคุณที่แคร์กัน ทั้งๆที่มึงรู้จักกูรึเปล่าก็ไม่รู้

มึงไม่ได้แคร์กูหรอก แต่มึงแคร์เอล์ฟ

แต่นั่นแหละ กูจะบอกให้ว่ากูได้รับทุกความรู้สึกที่มึงทำให้พวกกูนะ

 

 

 

ในสายตาคนอื่นมึงอาจจะเป็นแค่ตัวตลกที่แต่งตัวเหี้ยห่าบ้าบอขึ้นมาบนเวที

เต้นแร้งเต้นกาใส่ชุดซุปเปอร์ฮีโร่ที่สนามบินให้ชาวบ้านหัวเราะเล่น

 

คนอื่นเค้าไม่เข้าใจก็ช่างเค้าเน๊อะ

 

 

กูรักมึง

 

 

มึงทำอะไรกูก็รัก

 

 

 

 

ขอบคุณที่คิดถึงความสุขของพวกกูมากกว่าขี้ปากชาวบ้านที่รุมล้อมกดมึงให้ต่ำลง

 

 

 

 

 

 

 

ขอให้มึงเป็นหมูอ้วนที่โชคดี ที่อยู่ในวงดีดี แบบนี้ตลอดไปนะ

ซักวันกูจะเดินเข้าไปบอกชอบมึง ด้วยตัวกูเอง

 

 

ด้วยเงินกูเอง ด้วยใจกูเอง

 

 

 

 

อีกอย่างนะ อย่าเต้นเซ็กซี่มากเลย

มึงเหมือนหมูเต้นระบำมากกว่า อีบ้าาาาาาาาาาาาาาาา

 

 

 

 

เจ็ดปีกว่าๆที่ชอบมึงมา

ไม่เคยน้อยลง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รักเอสเจหนาาาาาา

รักแฟนท่อมด้วยยยยยยยย

 

 

จุ๊บๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล.(อีกรอบ) ถึงคนนั้น ไม่รู้จะได้เค้าท์ดาวน์ด้วยกันอีกมั้ย กี่ปีแล้วนะ

ปีนี้ปีที่สี่มั้ง ตอนนี้เราไม่ค่อยสนิทกัน เสียใจอ่ะ เดี๋ยวปีหน้าจะไปงอแงใส่ให้มากขึ้นนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฮรี่

Happy 1st Anniversary Always and Heart Broken By Teuk

ครบรอบปีนึงซะละ ไวเหมือนโกหก
พึ่งไปอ่านบล็อคน้องโบมา ความรู้สึกปริ่มๆ
อัพเก็บไว้ซะหน่อย จะได้ไม่ลืมกัน อิอิ


การทำโปรเจคเดี๋ยวนี้ช่างวุ่นวายนัก
หลายคนหลายที่มา เยอะจนเดี๋ยวนี้เข้าคอนแทบต้องพกแฟ้มไป

เป็นโปรเจคที่จะไม่มีวันลืม

Always


http://fcukyouu.tumblr.com/post/19574390041/always-the-best-of-supershow4


ทุกอย่างย้อนเข้าในหัวเหมือนหนังเก่าๆที่เราดูจนจำได้ว่าฉากไหนเป็นอะไรยังไง
เป็นสิ่งที่คุ้นเคยในที่ๆคุ้นเคยและคนที่รู้ใจ

จะไม่มีวันลืมภาพที่ทึกโค้งให้ตรงหน้า
จะไม่มีวันลืมภาพซองมินกลิ้งมาให้เห็นใกล้ที่สุดในชีวิต
จะไม่มีวันลืมทวิตที่ซีวอนอัพกับกระดาษโปรเจค
จะไม่มีวันลืมภาพฮยอกแจถือโปรเจควิ่งรอบคอน
จะไม่มีวันลืมผ้าดำที่ทึกขอให้ไปเปิดอีกรอบ
จะไม่มีวันลืมแฟนท่อมทุกคน สำนักงานรูหนู กลิ่นกระดาษเหม็นๆทุกแผ่น
จะไม่มีวันลืมข้าวกระเพราไข่ดาวที่เรากินกันในตอนเช้า
จะไม่มีวันลืมเมนชั่นมากมายในคืนวันนั้น

จะไม่มีวันลืมภาพประทับใจ


จะรักเอสเจแบบนี้ อีกกี่ปีก็จะไม่ลืม

_______________________


เสื้อทึกงุ้งงิ้ง กิจการครอบครัวหลั่นล๊าอะโลฮ่า
ความสุขไม่ใช่ตังที่ได้มา


การได้ไปอยู่ด้วยกัน คุยงานกัน
กลิ้งบ้านพี่อิ้ง กินถั่วแระกับเตย
พาเตยไปมอบตัวเข้าปีหนึ่ง ไปซื้อชุดนักศึกษาด้วยกัน
พี่อิ้งย้อมผมให้เตย ฟักนั่งเล่นไอแพด กินส้มตำไก่ย่าง
กินเตี๋ยวชามโต กินกุ้งแช่น้ำปลา เดินตลาดน้อย
พี่อิ้งพอกหน้าครีมโจให้ สระผมให้อีเตย
มีเสื้อใส่ในงานฝังลูกนิมิตร ขายเสื้อกันหน้าคอน
เปิดเมลล์เชครายชื่อ แบกถุงเสื้อหนักๆ
นัดรับสินค้าที่สยาม


เหมือนครอบครัวจริงๆ
ที่จะเลิ้ปกันไปอีกนานแสนนาน


ขอบคุณพี่เตยพี่อิ้งที่ชักจูงให้เราออกเงินห้าร้อยในวันนั้น
ซารางเฮ เย้


โชคดีจังเกิดมาเจอแต่คนดีๆ

2012 is going to be our past

ปีนี้อ่านหนังสือเยอะที่สุดในชีวิต

ปีนี้วาดรูปจริงจังที่สุดในชีวิต

ปีนี้เปลี่ยนตัวเองมากที่สุดในชีวิต 

ปีนี้เอนท์ติดสถาปัตย์ลาดกระบัง

ปีนี้เรายังเป็นพี่ฟักของคนในทวิตเตอร์

ปีนี้เค้าท์ดาวน์กับชูก้าร์

ปีนี้สนิทกับตุงฮิ

ปีนี้อายุ 17 ขวบแล้ว

ปีนี้ยังรักคนนั้นอยู่

ปีนี้เลิกรักคนนั้นแล้ว

ปีนี้สนิทกะเพื่อนมากขึ้น

ปีนี้เรียนมอปลายปีสุดท้าย

ปีนี้ปีสุดท้ายที่จะอยู่สามเสน

ปีนี้ไม่ค่อยติดทวิตเตอร์

ปีนี้ชอบซุปเปอร์จูเนียร์

ปีนี้เตยแอดมิชชั่นติด ICT ศิลปากร

ปีนี้แฟนท่อมยังรักกันอยู่

ปีนี้มีมีทติ้งหกทับห้าที่เซนต์ฟรัง

ปีนี้ทัศนศึกษาวันโลกแตก

ปีนี้ติด Hay day

ปีนี้ได้ไอโฟนกับไอแพด

ปีนี้ทึกดราม่ากับป้ายดำ

ปีนี้ซองมินอยู่ตรงหน้า

ปีนี้ย่าแคบอยู่ข้างๆในคอนเสิร์ต

ปีนี้ได้ไปคอนกับแฟนท่อม

ปีนี้ทึกเข้ากรม

ปีนี้ฮีชอลเข้ากรม

ปีนี้ส่งทึกที่ราชมัง

ปีนี้ฮันเกิงยังไม่กลับมา

ปีนี้คิบอมก็ยังไม่กลับมา

ปีนี้ฮีชอลลบทวิตเตอร์

ปีนี้ยังมีแอ๊นแป้งโอห์มอายเจมส์กานปิ่นนุ๊ก

ปีนี้ทำคัตเอ้าท์ได้ที่สอง

ปีนี้คัตเอ้าท์ทำให้กินเบียร์เป็นลังๆ

ปีนี้เรียนอุ๊คอร์สเอนท์จนกระเพาะเลือดออก

ปีนี้ป่วยเป็นหวัดทุกๆสองวินาที

ปีนี้หลับเช้าเกือบทุกคืน

ปีนี้ขายเสื้อทึกจนได้ตั้งบริษัท

ปีนี้ตะลอนทัวร์กับพี่อิ้งอ้อยเตยวินนี่

ปีนี้ไปเชียงใหม่เจอบู้คุณโย่งกับรุ้ง

ปีนี้เจอชูก้าร์กับโมตอนสอบมศว

ปีนี้มีหลายอย่างเกิดขึ้นเยอะแยะ

ปีนี้มีความสุขมากๆ

ปีนี้กำลังจะผ่านไป

ปีหน้าเราคงไม่เป็นพี่ฟักแล้ว

ปีหน้าก็จะยังชอบเอสเจ

ปีหน้าก็จะคงสนิทกับเพื่อนกลุ่มเดิม

ปีหน้าจะต้องย้ายที่เรียนไปเรียนที่ลาดกระบัง

ปีหน้าจะเป็นเฟรชชี่

ปีหน้าคงไม่ได้เค้าท์ดาวน์กับชูก้าร์แล้ว

ปีหน้าจะต้องอายุ 18

ปีหน้าจะมีอะไรเกิดขึ้นไม่รู้

ปีหน้าก็คงยังมีความสุขเหมือนเดิม

ปล.ดีใจจังที่มีทุกคนในวันนี้ พระปีใหม่ไม่รู้จะขออะไร

ขอให้ได้เกียรตินิยม ขอให้แอ๊นแป้งอายโอห์มเจมส์กานปิ่นนุ๊กเอนท์ติดที่ที่มันอยากได้

ขอให้ 6/4 เอนท์ติดยกห้อง ขอให้อีแป้งได้เป็นสาวภาคเหนนืออยู่ดูซีรีย์สมใจอยาก ขอให้อีแอ๊นติดเศรษฐศาสตร์มีความสุขกับชานมไข่มุก

ขอให้อีอายได้เป็นสาววารสาวมธ. ขอให้โอห์มเป็นสาวเภสัชดั่งใจหวัง ขอให้อีเจมส์ติดบัญชีแล้วมีเพื่อนที่ดีๆแบบพวกกู (อิอิ)

ขอให้กานต์ได้เป็นหมอ ขอให้นุ๊กได้เป็นทันตะ ขอให้อีปิ่นชาวสถิติแห่งชาติติดเศรษฐศาสตร์ 

ขอให้หม่อนไหมเอนท์ติด ขอให้ชูก้าร์กับบู้เอนท์ติด ขอให้แฟนท่อมเอนท์ติดทุกคน 

ขอให้อีปรัชสมหวังกับสนามบิน ขอให้อ้อยดองขยันๆ ขอให้พี่เตยเลิกเป็นร้อนใน

ขอให้พี่อิ้งสวยใสแบบนี้ทุกวันคืน ขอให้ย่าแคบเลิกดราม่า ขอให้แพรวเลิกงอนเค้า

ขอให้น้องเพาะตั้งใจเรียนเก่งๆ ขอให้ิวินนี่ยิ้มอย่างมีความสุขในทุกวัน ขอให้ไหนได้กินเป๊ปซี่

ขอให้โมได้อยู่กับสิ่งที่โมชอบ ขอให้ลึกบ้านน้ำไม่ท่วม ขอให้อีพลอยเลิกกวนตีน ขอให้ส้มโอได้เป็นสาวบัญชี

ขอให้พี่ทิงมีความสุขกับชีวิตพี่ทิง ขอให้พี่ข้นได้นอนพักผ่อนบ้าง ขอให้พี่บาสเริ่ดเชิ่ดทุกวัน

ขอให้พี่ตูนเรียนจบเลี้ยงข้าวพวกเราสบายแฮ ขอให้ได้ไปหาคุณโย่งกับรุ้งที่เชียงใหม่

ขอให้หลิงน่ารักแบบนี้ต่อๆไป ขอให้อีโมเลิกตบหน้าเราซะ ขอให้ซีได้งานที่ตัวเองอยากทำ

ขอให้ปะเหงือกมาหาที่กรุงเทพ ขอให้ถั่วได้เป็นบาหลีเกิร์ลบ่อยๆ ขอให้มิ้นได้เป็นหมอฟันโอตาคุที่ดี

ขอให้พี่แพรตั้งใจทำงานเสร็จไวไว ขอให้ได้สนิทกับปอออรุ่นพี่ในคณะ ขอให้ตวงหาคณะที่ตัวเองชอบให้เจอ

ขอให้น้องแปมมีความสุขมากๆเจอกันหน้าคอนบ่อยๆ ขอให้อึนอึนมายเป็นวิศวะที่ดี

ขอให้โจบีมเจอคณะที่ตัวเองชอบจริงๆ ขอให้อีน้อยหน่าใช้เงินเป็นซะที

ขอให้ทุกคนที่ไม่ได้กล่าวถึงแต่อยู่รอบๆตัวมีความสุข

ขอให้เอสเจ always be the king 

ขอให้ปีหน้ายังมีทุกคนแบบนี้ด้วยเถอะนะ 

ความจริงสิ้นปีไม่ใช่การสิ้นสุด

ปีใหม่ไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่

เราเริ่มทุกอย่างใหม่ได้ เพียงแค่เข็มนาฬิกากระดิก

เราเริ่มทุกอย่างใหม่ได้ เพียงแค่่่ลืมตาขึ้นมาในวันใหม่

17 ปีของชีวิตนี้ ก็ยังคุ้มค่าอยู่ดีล่ะนะ :-)

ขอบคุณสำหรับอีกปีที่ผ่านมานะคะ

ชายชราคนหนึ่งชื่อสมปอง


ตอนเด็กๆเขาจนมากถึงขนาดบางวันเขาไม่มีอะไรกิน
สมปองไม่มีเงิน สมปองมีเพียงฝัน
ฝันของสมปองผลักดันให้ตัวเขาเองเป็นนักร้อง
แต่สมปองเป็นคนอาภัพ ตอนเขาเป็นเด็กฝึกหัด เขาก็ต้องเป็นนานกว่าคนอื่น
เขาไม่มีเงินขึ้นรถเมล์ ไม่มีเงินซื้ออาหารให้น้องๆกิน
สมปองขโมยเงินคนอื่นมา เพียงเพื่ออยากให้น้องอิ่มท้อง






วันหนึ่งสมปองได้เป็นนักร้องดั่งใจฝัน
เขายิ้มด้วยความดีใจ แต่ความดีใจนั้นก็เหมือนเรื่องลวง
วงของเขาเป็นเพียงวงชั่วคราว 










เขาทำทุกอย่างเพื่อรักษาวงของเขาเอาไว้ ฝันของเขาเอาไว้
เขาเหนื่อย จากการดูแลน้องสิบสองคน แต่เขายิ้ม
เขาเมื่อยหลังจากการโค้งทักทายทุกคน เพียงเพื่ออยากให้ทุกคนมองว่าวงของเขาเป็นวงที่ดี
เขาบอกรักแฟนคลับทุกคนถ่ายรูปเอาไว้ ราวกับเขากลัวว่าตื่นมาแล้วมันจะเป็นเพียงแค่ฝันไป
เขาไม่โกรธแฟนคลับของเขา แม้แฟนคลับของเขาจะชอบทำอะไรแย่ๆ แต่มันก็คือครอบครัวของเขา
เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือฟ้า เพราะเขารู้ตัวเสมอว่าเท้าเขานั้นติดดิน
ตอนเขาไปเป็นทหาร เขาคิดเพียงว่าทำยังไงวงจะอยู่ต่อไปหากเขาไม่อยู่
ตอนเขาไปเป็นทหาร เขากังวลเถียงว่าน้องชายของเขาจะเป็นยังไง
ตอนเขาไปเป็นทหาร เขาตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด เพื่อตอนออกมาเขาจะได้ทำงานกับน้องๆเขาอย่างเต็มที่ที่สุด

















สมปองมีน้ำตามากมาย
น้ำตาสมปองมีความหมาย
สมปองชอบร้องไห้ แต่สมปองไม่ชอบให้คนที่รักเขาร้องไห้
สมปองขี้เหงา ชอบเรียกร้องความสนใจ เพราะเขากลัวว่าหากเขาไม่ทำ ที่ยืนของเขาในวงการมันจะหายไป









สมปองยิ้มกับภาพที่เขานึกถึง
ความทรงจำร้อยพันไหลเข้ามาในหัว
สุขทุกข์ยิ้มเศร้าร้องไห้
อย่างน้อยเขาก็ปกป้องน้องๆของเขาได้
ปกป้องแฟนคลับของเขาได้ในวันนั้น
ปีกเขาเล็ก แต่หัวใจเขามันใหญ่พอจะทำเรื่องทุกอย่างได้ทั้งหมด





ชายชราทิ้งตัวลงบนเตียง
อดีตมีค่ากว่าเงินทอง




เขาไม่เคยเสียใจที่ได้ใช้ชีวิตแบบนั้น
และก็ไม่เคยเสียใจ ที่ปีกสวยงามของเขาไม่ได้บินขึ้นบนฟ้า
กางปีกอยู่บนดินก็สวยงามได้ หากทำตัวมีค่ามากพอ
บางทีเราก็ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก






ลองมองรอบๆสิ 
อะไรเดิมๆบางทีก็ทำให้มีความสุขเหลือเกิน










เพียงพอสำหรับชีวิตหนึ่ง

ชายชราคนหนึ่งชื่อสมปอง

ตอนเด็กๆเขาจนมากถึงขนาดบางวันเขาไม่มีอะไรกิน

สมปองไม่มีเงิน สมปองมีเพียงฝัน

ฝันของสมปองผลักดันให้ตัวเขาเองเป็นนักร้อง

แต่สมปองเป็นคนอาภัพ ตอนเขาเป็นเด็กฝึกหัด เขาก็ต้องเป็นนานกว่าคนอื่น

เขาไม่มีเงินขึ้นรถเมล์ ไม่มีเงินซื้ออาหารให้น้องๆกิน

สมปองขโมยเงินคนอื่นมา เพียงเพื่ออยากให้น้องอิ่มท้อง

วันหนึ่งสมปองได้เป็นนักร้องดั่งใจฝัน

เขายิ้มด้วยความดีใจ แต่ความดีใจนั้นก็เหมือนเรื่องลวง

วงของเขาเป็นเพียงวงชั่วคราว 

เขาทำทุกอย่างเพื่อรักษาวงของเขาเอาไว้ ฝันของเขาเอาไว้

เขาเหนื่อย จากการดูแลน้องสิบสองคน แต่เขายิ้ม

เขาเมื่อยหลังจากการโค้งทักทายทุกคน เพียงเพื่ออยากให้ทุกคนมองว่าวงของเขาเป็นวงที่ดี

เขาบอกรักแฟนคลับทุกคนถ่ายรูปเอาไว้ ราวกับเขากลัวว่าตื่นมาแล้วมันจะเป็นเพียงแค่ฝันไป

เขาไม่โกรธแฟนคลับของเขา แม้แฟนคลับของเขาจะชอบทำอะไรแย่ๆ แต่มันก็คือครอบครัวของเขา

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือฟ้า เพราะเขารู้ตัวเสมอว่าเท้าเขานั้นติดดิน

ตอนเขาไปเป็นทหาร เขาคิดเพียงว่าทำยังไงวงจะอยู่ต่อไปหากเขาไม่อยู่

ตอนเขาไปเป็นทหาร เขากังวลเถียงว่าน้องชายของเขาจะเป็นยังไง

ตอนเขาไปเป็นทหาร เขาตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด เพื่อตอนออกมาเขาจะได้ทำงานกับน้องๆเขาอย่างเต็มที่ที่สุด

สมปองมีน้ำตามากมาย

น้ำตาสมปองมีความหมาย

สมปองชอบร้องไห้ แต่สมปองไม่ชอบให้คนที่รักเขาร้องไห้

สมปองขี้เหงา ชอบเรียกร้องความสนใจ เพราะเขากลัวว่าหากเขาไม่ทำ ที่ยืนของเขาในวงการมันจะหายไป

สมปองยิ้มกับภาพที่เขานึกถึง

ความทรงจำร้อยพันไหลเข้ามาในหัว

สุขทุกข์ยิ้มเศร้าร้องไห้

อย่างน้อยเขาก็ปกป้องน้องๆของเขาได้

ปกป้องแฟนคลับของเขาได้ในวันนั้น

ปีกเขาเล็ก แต่หัวใจเขามันใหญ่พอจะทำเรื่องทุกอย่างได้ทั้งหมด

ชายชราทิ้งตัวลงบนเตียง

อดีตมีค่ากว่าเงินทอง

เขาไม่เคยเสียใจที่ได้ใช้ชีวิตแบบนั้น

และก็ไม่เคยเสียใจ ที่ปีกสวยงามของเขาไม่ได้บินขึ้นบนฟ้า

กางปีกอยู่บนดินก็สวยงามได้ หากทำตัวมีค่ามากพอ

บางทีเราก็ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก

ลองมองรอบๆสิ 

อะไรเดิมๆบางทีก็ทำให้มีความสุขเหลือเกิน

เพียงพอสำหรับชีวิตหนึ่ง

สุข

สันต์

วรรณ

เขิ่ด

image

วันเกิดเตยกับบู้

เตยเป็นเพื่อนในเน็ตมาแล้วหกปี ไม่รู้ว่านานป่าว แต่ถ้าเทียบกับอีกทั้งชีวิตที่จะใช้ด้วยกัน มันก็คงไม่นานเท่าไหร่

เราเป็นญาติกัน

บู้เป็นเพื่อนในเน็ตมาแล้วสามปี แต่เป็นคนที่รักที่สุดของจากพ่อแม่ มันเป็นแบบนี้มานานละ

กูก็จะให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป 

มึงปีที่ผ่านมากูเสียน้ำตาไปเยอะมากกับเรื่องความรัก 

และตอนนี้กูคงไม่รักใครอีกแล้ว

แต่ขอบคุณที่ทำให้กูได้รู้ ไม่ว่าบนหน้ากูจะมีน้ำตา รอยยิ้ม หรือการขมวดคิ้ว

มึงเป็นอีกคนที่ทำให้กูได้รู้

แม่งคุ้มชิบหายที่ได้เกิดมาเจอมึง

- แด่มึง สองคนที่พิเศษมากๆในชีวิตกู -

-         สอบสัมภาษณ์โควต้าเรียนดี สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง – 
มันคงดูเป็นอะไรที่ง่ายเนอะ ยื่นเกรด ติด สัมภาษณ์ จบ
ในสายตาใครหลายๆคนคงดูง่าย ในสายตาใครหลายๆคนคงคิดว่าดีใจทำไม แค่ติดลาดกระบัง
ความหวังของแต่ละคนมันต่างกันเนอะ ก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน
สถาปัตย์ลาดกระบังอาจจะไม่ใช่ที่หนึ่งในสายตาใครหลายๆคน แต่ก็อยากให้รู้ว่าที่นี่ดีไม่แพ้ที่อื่นเลย พูดจริง
 
 
 
เช้าวันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม 2555
ตื่นเช้าพ่อลากให้กลิ้งลงจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวแบกกระเป๋ากับผ้าห่มขึ้นรถไปลาดกระบัง
แวะกินข้าวหน้าเป็ดคูนสินตรงกิ่งแก้ว อร่อยเหาะสุด
ไปนอนรอที่หอถึงแปดโมงครึ่ง ตื่นไปเดินวนเวียนหน้าตึกบูรณาการ คณะสถาปัตย์ฯ รูปปั้นตรงทางเข้าแม่งอินดี้เว่อ
 
-         เข้าสัมภาษณ์ –
เค้าเรียกรวมทุกคนที่ติด (สาขาเรามา 7 คน)  ไปอยู่ที่ห้องๆนึง ให้สอบออกแบบปิ่นโตที่ใส่อัตลักษณ์ของตัวเองเข้าไป
ง่ายๆก็คือให้ทำเป็นสเก็ตดีไซน์นั่นแหละ อาจารย์ผู้หญิงคนนึงเอาปิ่นโตมาตั้งไว้ให้เป็นแรงบันดาลใจ แล้วระหว่างนั้นอาจารย์ก็จะเรียกชื่อแล้วถามอะไรนิดหน่อย พร้อมเรียกเก็บพอร์ต เราได้หมายเลข 5
อาจารย์ผมส้ม : ปรีย์จารุมน แก้วมณี
เรา : มาค่า
อาจารย์ผมส้ม : ชื่อแปลกจัง แปลว่าอะไรหรอคะ
เรา : หญิงผู้มีใจงามอันเป็นที่รักค่ะ
อาจารย์ผมส้ม : แม่ตั้งมาให้แต่เกิดเลยหรอลูก เข้าใจสรรหา เรียนที่สามเสนวิทยาลัยใช่มั้ย มาสมัครเพราะอยากได้จริงๆหรือแค่อยากติดเฉยๆคะ
เรา : อยากได้จริงๆค่ะ
อาจารย์ผมส้ม : รู้จักสาขานี้จากไหนคะ
เรา : ดูในเน็ตเอาเองค่ะ แล้วก็ถามจากรุ่นพี่ด้วย 
อาจารย์ผมส้ม : รู้จักรุ่นพี่ด้วยหรอคะ โอเคค่ะ คนต่อไป
 
 
จากนั้นเค้าก็ปล่อยให้เราวาดรูปต่อไปจนครบเวลา (1 ชั่วโมง) แล้วก็เก็บงาน 
จากนั้นก็ลากกระดานมาไว้ข้างหน้า ที่กระดานมีรูปแปะเยอะๆ พวกรูปเก้าอี้ของเลอกาบูลิเอ 
ขวดน้ำทิพย์ รถซาเล้ง สัญลักษณ์แอปเปิ้ล รถขายสติกเกอร์ รูปวาดของปิกัสโซ
 นิทรรศการรณรงค์ให้ใช้จักรยาน ฯลฯ ประมานยี่สิบรูป 
มีอาจารย์สามคนมาเป็นคนสัมภาษณ์ โดยรอบนี้จะเป็นการสัมภาษณ์รวมคือทุกคนต้องแย่งกันตอบคำถาม โดยมีเบอร์อยู่ในมือ อาจารย์เขารู้เอง เป็นการวัดการกล้าแสดงออก
 
เค้าก็ถามคำถามประมานว่าคิดว่ารูปไหนคือ 3D มากที่สุด คิดว่า 3D ในความคิดคุณคืออะไร 
โซนี่วอร์คแมนเป็นอินเทอร์แรคทีฟรึเปล่า ให้จำกัดความของคำว่าอินเทอร์แรคทีฟ
 คิดว่าแต่ละรูปมีรูปไหนเชื่อมโยงกันบ้าง รูปไหนได้รับแรงบันดาลใจมาจากกันบ้าง 
คิดว่า EST ผลิตมาเพื่อตีตลาดเป๊ปซี่รึเปล่า การตีตลาดในความคิดเราหมายความว่าอะไร
 ทำไมถึงคิดว่า EST กับเป๊ปซี่เป็นคู่แข่งกัน คิดว่าถ้าเราเปรียบเทียบยุคสมัยของเรากับรูปบนกระดานได้
 ยุคสมัยของเราควรจะเป็นรูปไหน หรือถ้าไม่ใช่รูปบนกระดานเราจะเปรียบเทียบยุคสมัยของเรากับอะไร
 
จำไม่ได้แล้วว่าตอบอะไรไปบ้าง อย่างเยอะ 
แต่คำถามสุดท้ายตอบไปว่า เราเปรียบเทียบยุคสมัยของเรากับ ปลาและปลาแซลมอน
อธิบายไปว่าคนสมัยนี้มักจะเป็นเหมือนปลาคือไหลตามกระแสน้ำไปเรื่อยๆ
 เวลากระแสนิยมทำอะไรเราก็มักจะทำแบบนั้น แต่อีกส่วนหนึ่งจะทำตัวเหมือนปลาแซลมอน
 คือพยายามที่จะสร้างความแปลกใหม่ออกมา มันต้องใช้ความพยายาม 
ไม่ได้มีแซลมอนทุกตัวที่ว่ายทวนน้ำไปวางไข่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเลย
 
 
จากนั้นก็นั่งรอสัมภาษณ์เดี่ยว นั่งคุยกับเฟรน เพื่อนที่อาร์ตตู แล้วก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่ พริม ติ๊ต่าง พี่หญิง ฯลฯ
รออยู่ประมานหนึ่งชั่วโมงก็ได้เข้าไปสัมภาษณ์
 
เค้าก็ให้เซ็นชื่อ แล้วก็ให้แนะนำตัวเอง พยาพยามไม่พูดถึงเรื่องพ่อแม่เพราะแม่เป็นอาจารย์อยู่ลาดกระบัง
ไม่รู้มันจะเกิดไรขึ้นเปล่า แต่อาจารย์ก็ถามว่าพ่อแม่ทำงานอะไร สนับสนุนรึเปล่า รับได้มั้ยที่จะเรียนคณะนี้
ถามว่าทำไมอยากเรียนคณะนี้ อยากเข้าที่ไหนมากที่สุด ทำไมอยากเข้าลาดกระบังมากที่สุด 
อยากเรียนแพคเกจจิ้งแล้วคิดว่าแพคเกจจิ้งที่ดีเป็นยังไง แพคเกจจิ้งที่เราชอบที่สุดคืออันไหน
 ที่เราไม่ชอบที่สุดคืออันไหน ให้เปรียบเทียบแพคเกจจิ้งของขวดน้ำทิพย์กับขวดน้ำเอเวียน
 พรีเซนต์งานในพอร์ตหนึ่งชิ้นที่เค้าเลือกให้ แล้วเค้าก็ให้เราวิจารณ์งานขวดน้ำแคแสด 
ขวดน้ำของลาดกระบังว่าโอเคมั้ย เราก็บอกไม่สวย โลโก้ธรรมดาเกินไป 
จากนั้นก็ให้พรีเซนต์งานปิ่นโตที่ออกแบบไปตอนแรก แล้วก็คำถามปิดท้ายว่าถ้าคุณไม่ติดที่นี่คุณจะทำยังไง
 
จากนั้นก็ไหว้อาจารย์ทั้งสามคนเดินออกไปนอกห้อง
ปรากฏลืมเซนต์ชื่ออีกแผ่น แบบเอ๋อๆเลยต้องเดินเข้าไปอีกรอบซึ่งอาจารย์สัมภาษณ์หมายเลข 6 อยู่
แต่อาจารย์ผู้หญิงผมส้มเค้าถามว่า หมายเลข 5 ถ้าเธอติดที่นี่เธอจะมาเรียนกับคุณแม่ใช่มั้ย
เราก็บอกใช่ค่ะ หนูมีหอที่นี่อยู่แล้ว 
 
สัมภาษณ์ก็ประมานนี้ คำถามซีเรียสมากๆ ทุกคำตอบที่เราตอบไปอาจารย์จะถามกลับว่าทำไม
ทุกอย่างดูต้องมีเหตุผลมากสุดๆ มันไม่ได้ง่าย แต่ก็ไม่ได้ยากเกินที่จะตอบให้ได้
เพราะคำถามพวกนี้ไม่มีผิดไม่มีถูก เค้าแค่อยากวัดความคิดของเรา นี่แหละที่มันทำให้ยาก
ว่าอาจารย์เค้าจะโอเคกับความคิดที่เราตอบไปมั้ย 
 
ประกาศผลวันที่ 12 ธันวาคม 2555 แต่เมื่อกี้แม่เดินมาบอกว่า อาจารย์ที่แม่สนิทที่สอนถาปัตย์เค้าบอกประกาศ 6 ไม่ก็ 7 นี้ เพราะเค้าไม่อยากให้เด็กไปสอบตรงแย่งๆกัน (วันที่ 8 ธันวามีสอบตรง ถ้าโควต้ายังไม่ประกาศก็ไปสอบก่อน)
ตอนนี้ติดแอนดิเมชั่น วลัยลักษณ์เพิ่มกับติดรอบสองบางมดด้วย
แต่สุดท้ายไฟนอลของเราจริงมันก็คือลาดกระบังอยู่ดี 
ไม่รู้ว่าอนาคตอะไรจะเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าจะได้ร้องไห้เพราะดีใจหรือเสียใจ
 
 
อยากให้รู้ว่าเกือบหนึ่งปีที่รักตัวเองให้มากขึ้น
เกือบหนึ่งปีที่อ่านหนังสือนั่งหลังขดหลังแข็งจนบางวันก็ไม่ได้นอน
เกือบหนึ่งปีที่นั่งร้องไห้น้ำตาไหลเป็นคนบ้าในบางวัน
เกือบทั้งชีวิตกับการตามหาว่าตัวเองชอบอะไร
และอีกเกือบทั้งชีวิตที่ต้องใช้เวลากับสิ่งๆนึง
 




เรากำลังพยายามเพื่อสิ่งนี้นะ :-)

-         สอบสัมภาษณ์โควต้าเรียนดี สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง –

มันคงดูเป็นอะไรที่ง่ายเนอะ ยื่นเกรด ติด สัมภาษณ์ จบ

ในสายตาใครหลายๆคนคงดูง่าย ในสายตาใครหลายๆคนคงคิดว่าดีใจทำไม แค่ติดลาดกระบัง

ความหวังของแต่ละคนมันต่างกันเนอะ ก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน

สถาปัตย์ลาดกระบังอาจจะไม่ใช่ที่หนึ่งในสายตาใครหลายๆคน แต่ก็อยากให้รู้ว่าที่นี่ดีไม่แพ้ที่อื่นเลย พูดจริง

 

 

 

เช้าวันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม 2555

ตื่นเช้าพ่อลากให้กลิ้งลงจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวแบกกระเป๋ากับผ้าห่มขึ้นรถไปลาดกระบัง

แวะกินข้าวหน้าเป็ดคูนสินตรงกิ่งแก้ว อร่อยเหาะสุด

ไปนอนรอที่หอถึงแปดโมงครึ่ง ตื่นไปเดินวนเวียนหน้าตึกบูรณาการ คณะสถาปัตย์ฯ รูปปั้นตรงทางเข้าแม่งอินดี้เว่อ

 

-         เข้าสัมภาษณ์ –

เค้าเรียกรวมทุกคนที่ติด (สาขาเรามา 7 คน)  ไปอยู่ที่ห้องๆนึง ให้สอบออกแบบปิ่นโตที่ใส่อัตลักษณ์ของตัวเองเข้าไป

ง่ายๆก็คือให้ทำเป็นสเก็ตดีไซน์นั่นแหละ อาจารย์ผู้หญิงคนนึงเอาปิ่นโตมาตั้งไว้ให้เป็นแรงบันดาลใจ แล้วระหว่างนั้นอาจารย์ก็จะเรียกชื่อแล้วถามอะไรนิดหน่อย พร้อมเรียกเก็บพอร์ต เราได้หมายเลข 5

อาจารย์ผมส้ม : ปรีย์จารุมน แก้วมณี

เรา : มาค่า

อาจารย์ผมส้ม : ชื่อแปลกจัง แปลว่าอะไรหรอคะ

เรา : หญิงผู้มีใจงามอันเป็นที่รักค่ะ

อาจารย์ผมส้ม : แม่ตั้งมาให้แต่เกิดเลยหรอลูก เข้าใจสรรหา เรียนที่สามเสนวิทยาลัยใช่มั้ย มาสมัครเพราะอยากได้จริงๆหรือแค่อยากติดเฉยๆคะ

เรา : อยากได้จริงๆค่ะ

อาจารย์ผมส้ม : รู้จักสาขานี้จากไหนคะ

เรา : ดูในเน็ตเอาเองค่ะ แล้วก็ถามจากรุ่นพี่ด้วย

อาจารย์ผมส้ม : รู้จักรุ่นพี่ด้วยหรอคะ โอเคค่ะ คนต่อไป

 

 

จากนั้นเค้าก็ปล่อยให้เราวาดรูปต่อไปจนครบเวลา (1 ชั่วโมง) แล้วก็เก็บงาน

จากนั้นก็ลากกระดานมาไว้ข้างหน้า ที่กระดานมีรูปแปะเยอะๆ พวกรูปเก้าอี้ของเลอกาบูลิเอ

ขวดน้ำทิพย์ รถซาเล้ง สัญลักษณ์แอปเปิ้ล รถขายสติกเกอร์ รูปวาดของปิกัสโซ

นิทรรศการรณรงค์ให้ใช้จักรยาน ฯลฯ ประมานยี่สิบรูป

มีอาจารย์สามคนมาเป็นคนสัมภาษณ์ โดยรอบนี้จะเป็นการสัมภาษณ์รวมคือทุกคนต้องแย่งกันตอบคำถาม โดยมีเบอร์อยู่ในมือ อาจารย์เขารู้เอง เป็นการวัดการกล้าแสดงออก

 

เค้าก็ถามคำถามประมานว่าคิดว่ารูปไหนคือ 3D มากที่สุด คิดว่า 3D ในความคิดคุณคืออะไร

โซนี่วอร์คแมนเป็นอินเทอร์แรคทีฟรึเปล่า ให้จำกัดความของคำว่าอินเทอร์แรคทีฟ

คิดว่าแต่ละรูปมีรูปไหนเชื่อมโยงกันบ้าง รูปไหนได้รับแรงบันดาลใจมาจากกันบ้าง

คิดว่า EST ผลิตมาเพื่อตีตลาดเป๊ปซี่รึเปล่า การตีตลาดในความคิดเราหมายความว่าอะไร

ทำไมถึงคิดว่า EST กับเป๊ปซี่เป็นคู่แข่งกัน คิดว่าถ้าเราเปรียบเทียบยุคสมัยของเรากับรูปบนกระดานได้

ยุคสมัยของเราควรจะเป็นรูปไหน หรือถ้าไม่ใช่รูปบนกระดานเราจะเปรียบเทียบยุคสมัยของเรากับอะไร

 

จำไม่ได้แล้วว่าตอบอะไรไปบ้าง อย่างเยอะ

แต่คำถามสุดท้ายตอบไปว่า เราเปรียบเทียบยุคสมัยของเรากับ ปลาและปลาแซลมอน

อธิบายไปว่าคนสมัยนี้มักจะเป็นเหมือนปลาคือไหลตามกระแสน้ำไปเรื่อยๆ

เวลากระแสนิยมทำอะไรเราก็มักจะทำแบบนั้น แต่อีกส่วนหนึ่งจะทำตัวเหมือนปลาแซลมอน

คือพยายามที่จะสร้างความแปลกใหม่ออกมา มันต้องใช้ความพยายาม

ไม่ได้มีแซลมอนทุกตัวที่ว่ายทวนน้ำไปวางไข่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเลย

 

 

จากนั้นก็นั่งรอสัมภาษณ์เดี่ยว นั่งคุยกับเฟรน เพื่อนที่อาร์ตตู แล้วก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่ พริม ติ๊ต่าง พี่หญิง ฯลฯ

รออยู่ประมานหนึ่งชั่วโมงก็ได้เข้าไปสัมภาษณ์

 

เค้าก็ให้เซ็นชื่อ แล้วก็ให้แนะนำตัวเอง พยาพยามไม่พูดถึงเรื่องพ่อแม่เพราะแม่เป็นอาจารย์อยู่ลาดกระบัง

ไม่รู้มันจะเกิดไรขึ้นเปล่า แต่อาจารย์ก็ถามว่าพ่อแม่ทำงานอะไร สนับสนุนรึเปล่า รับได้มั้ยที่จะเรียนคณะนี้

ถามว่าทำไมอยากเรียนคณะนี้ อยากเข้าที่ไหนมากที่สุด ทำไมอยากเข้าลาดกระบังมากที่สุด

อยากเรียนแพคเกจจิ้งแล้วคิดว่าแพคเกจจิ้งที่ดีเป็นยังไง แพคเกจจิ้งที่เราชอบที่สุดคืออันไหน

ที่เราไม่ชอบที่สุดคืออันไหน ให้เปรียบเทียบแพคเกจจิ้งของขวดน้ำทิพย์กับขวดน้ำเอเวียน

พรีเซนต์งานในพอร์ตหนึ่งชิ้นที่เค้าเลือกให้ แล้วเค้าก็ให้เราวิจารณ์งานขวดน้ำแคแสด

ขวดน้ำของลาดกระบังว่าโอเคมั้ย เราก็บอกไม่สวย โลโก้ธรรมดาเกินไป

จากนั้นก็ให้พรีเซนต์งานปิ่นโตที่ออกแบบไปตอนแรก แล้วก็คำถามปิดท้ายว่าถ้าคุณไม่ติดที่นี่คุณจะทำยังไง

 

จากนั้นก็ไหว้อาจารย์ทั้งสามคนเดินออกไปนอกห้อง

ปรากฏลืมเซนต์ชื่ออีกแผ่น แบบเอ๋อๆเลยต้องเดินเข้าไปอีกรอบซึ่งอาจารย์สัมภาษณ์หมายเลข 6 อยู่

แต่อาจารย์ผู้หญิงผมส้มเค้าถามว่า หมายเลข 5 ถ้าเธอติดที่นี่เธอจะมาเรียนกับคุณแม่ใช่มั้ย

เราก็บอกใช่ค่ะ หนูมีหอที่นี่อยู่แล้ว

 

สัมภาษณ์ก็ประมานนี้ คำถามซีเรียสมากๆ ทุกคำตอบที่เราตอบไปอาจารย์จะถามกลับว่าทำไม

ทุกอย่างดูต้องมีเหตุผลมากสุดๆ มันไม่ได้ง่าย แต่ก็ไม่ได้ยากเกินที่จะตอบให้ได้

เพราะคำถามพวกนี้ไม่มีผิดไม่มีถูก เค้าแค่อยากวัดความคิดของเรา นี่แหละที่มันทำให้ยาก

ว่าอาจารย์เค้าจะโอเคกับความคิดที่เราตอบไปมั้ย

 

ประกาศผลวันที่ 12 ธันวาคม 2555 แต่เมื่อกี้แม่เดินมาบอกว่า อาจารย์ที่แม่สนิทที่สอนถาปัตย์เค้าบอกประกาศ 6 ไม่ก็ 7 นี้ เพราะเค้าไม่อยากให้เด็กไปสอบตรงแย่งๆกัน (วันที่ 8 ธันวามีสอบตรง ถ้าโควต้ายังไม่ประกาศก็ไปสอบก่อน)

ตอนนี้ติดแอนดิเมชั่น วลัยลักษณ์เพิ่มกับติดรอบสองบางมดด้วย

แต่สุดท้ายไฟนอลของเราจริงมันก็คือลาดกระบังอยู่ดี

ไม่รู้ว่าอนาคตอะไรจะเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าจะได้ร้องไห้เพราะดีใจหรือเสียใจ

 

 

อยากให้รู้ว่าเกือบหนึ่งปีที่รักตัวเองให้มากขึ้น

เกือบหนึ่งปีที่อ่านหนังสือนั่งหลังขดหลังแข็งจนบางวันก็ไม่ได้นอน

เกือบหนึ่งปีที่นั่งร้องไห้น้ำตาไหลเป็นคนบ้าในบางวัน

เกือบทั้งชีวิตกับการตามหาว่าตัวเองชอบอะไร

และอีกเกือบทั้งชีวิตที่ต้องใช้เวลากับสิ่งๆนึง

 





เรากำลังพยายามเพื่อสิ่งนี้นะ :-)

#SJKibumday

สุขสันต์วันเกิดนะไอ้ตี๋

ไม่รู้ตอนนี้แกสบายดีมั้ย เป็นยังไงบ้าง กินเหล้าหนักรึเปล่า

ตับพังยัง หิวข้าวมั้ย ได้เจอใครในวงบ้าง

กี่ปีแล้วก็ไม่รู้ที่แกหายไปจากสารระบบของเอสเจ 

ทุกอย่างทุกข้ออ้าง ไปทำสิ่งที่ตัวเองรัก

เราไม่รู้จะเข้าใจแกดีมั้ย เราอยู่ในจุดนี้เราเข้าใจในสิ่งที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตัวเองชอบ

ไม่รู้ว่าแกจะรู้สึกยังไง แต่เราขอบคุณเสมอที่ยังรักษานามสกุลนี้ไว้

ไม่ว่าแกจะแสดงที่ไหน ทำอะไร แกยังเรียกตัวเองว่า

" ซุปเปอร์จูเนียร์ คิมคิบอม " เสมอ

แกอาจจะไม่กลับมา เราอาจจะไม่รอแก หรืออะไรก็ตาม

บางทีคำว่ารอมันอาจจะทำให้แกอึดอัดนะ

แต่ถ้าตรงที่ยืนอยู่ไม่สบายใจยังไง เดินย้อนกลับมาที่เดิมนะ เราอยู่ที่เดิมเสมอ

ทุกคนก็อยู่ที่เดิมนะ

ทุกวันที่ 21 สิงหาเราจะพูดคำนี้ทุกปี "สุขสันต์วันเกิดนะคิมคิบอม"

และเวลาที่เราคิดถึงเอสเจ ไม่มีวินาทีไหนเลยที่เราไม่นึกถึงแก



ยังอยู่ที่เดิมและรอแกหันมา

ปล.น้าทึกจะไปแล้ว กลับมาร้องเพลงด้วยกันอีกซักครั้งให้กูเห็น กูก็คงนอนหลับฝันดี 

#เนตรนารีหมู่กระทิงจะรอทหารคิมฮีชอลนะคะ

สุขสันต์วันเกิด @Heedictator ♥

ตอนนี้ไม่มีทวิตมึงให้เมนชั่นหาแล้ว กูก็ใจหายนิดๆ

แต่นั่นแหละ มันก็เป็นอีกครั้งและอีกครั้งที่กูไม่กลัวอะไรเท่าไหร่

มึงอายุสามสิบแล้ว หลายคนอาจจะมองว่าวันๆมึงเอาแต่ปาร์ตี้ เต้นบ้าๆบอๆ

กล้อนขนแมวเล่น หรืออะไรก็ตามแต่ แต่กูเชื่อว่าทุกๆอย่างที่มึงทำ มันมีเหตุผลในตัวมันเอง

กูไม่ได้รู้เรื่องตื้นลึกหนาบางอะไรมากมาย แต่สิ่งที่กูทำได้มันก็คงเป็นแค่การเคารพการตัดสินใจของมึง

มีความสุขนะ สิ่งที่มึงเลือก มันจะดีกับตัวมึงแน่นอน กูเชื่อแบบนั้น

ตอนนี้วันเกิดมึง ปีหน้าก็จะมีวันเกิดมึง ปีต่อไปก็จะมีวันเกิดมึง

กูจะภาวนาและอวยพรให้มึงมีความสุขทุกปี

ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ทุกวันที่สิบ กรกฏาคมของทุกปี

กูจะเปิดคอมเข้ามาพูดคำเดิม

"สุขสันต์วันเกิดนะ คิมฮีชอล"

#เนตรนารีหมู่กระทิงจะปกป้องพี่อีทึกตลอดไป















สุขสันต์วันเกิดน้องทึก
เป็นไงบ้างแก อายุ 30 แล้ว ใจหายบ้างไหม




















ทึกกูไม่รู้ว่าช่วงนี้มึงเป็นไงบ้าง แต่ช่วงนี้กูยุ่งๆนิดหน่อยกับเรื่องชีวิตของตัวเอง
จะออกอัลบัมใหม่แล้วดิ่กูรอดูอยู่เสมอนะ

























ทึก ซุปเปอร์จูเนียร์เป็นวงที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนได้
กูลืมไปแล้วว่ากูชอบพวกมึงได้ยังไง 
แต่ตอนนี้กูว่ากูไปชอบวงอื่นไม่ได้ ไม่ได้แล้วจริงๆ

































































อันที่จริงกูกังวลนิดหน่อยที่คนรอบๆข้างตัวเริ่มหายไปทีละคน
กูฉุดเขาไว้ไม่ได้ กูกลัวว่ามึงจะไม่มีคนสนับสนุน หรืออะไรทั้งหลายทั้งแหล่


































รู้ตัวมั้ยทึก มึงเป็นคนที่ทุ่มเทมาก ทุ่มเทกับทุกอย่างเสมอ
กูไม่รู้ว่าชีวิตมึงมีอะไรบ้าง แต่กูก็เข้าใจว่าซุปเปอร์จูเนียร์แม่งแทบจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตมึง
หลายๆอย่างที่มึงทำ หลายๆอย่างที่มึงเป็นอยู่ มันทำให้กูได้รู้ว่าความรู้สึกของมึงเป็นยังไง
















































ไม่ต้องห่วงนะทึก เดี๋ยวมึงก็เข้ากรมแล้ว ไปเก็บสบู่ในกรมทหารให้สนุกนะ
สองปีเอง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ชื่อของซุปเปอร์จูเนียร์จะยังอยู่เสมอ 




























































ทางให้เดินต่อมันมีแน่ๆทึก แต่กูก็ไม่รู้ว่ากูจะอยู่กับมึงได้ถึงหลักกิโลที่เท่าไหร่
ช่างหัวแม่งเถอะเนอะ กูคงไม่ชอบใครแบบนี้อีกแน่ๆ









































บางครั้งกูก็เหนื่อยกับการที่พวกมึงดังขึ้นไปเรื่อยๆ กูเข้าไม่ถึงตัวมึง
แต่กูว่ากูเข้าถึงใจมึงนะ






























จะคัมแบ๊คแล้วชนกับวงอื่นเยอะแยะ ไม่รู้มึงกลัวรึเปล่า
คนอื่นเขากลัวกันหมด แต่กูไม่กลัว
































กูไม่รู้หรอกนะว่าที่หนึ่งสำคัญมากมั้ย แต่มันก็ไม่เคยมีใครเป็นที่หนึ่งไปได้ตลอดหรอก
มึงอาจจะไม่ได้รางวัล อาจจะตกลงจากยอดเขา หรืออะไรก็ตาม
ที่หนึ่งมันแค่ก็รางวัล เสี้ยววินาทีเปลี่ยนไปมันก็จะเปลี่ยนไปเป็นของคนอื่น
แต่ที่หนึ่งในใจกูมันคือพวกมึงนะ นี่แหละที่มันจะไม่เปลี่ยนไป







































ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าใครจะชนะ ไม่ว่าจะเป็นยังไง
ก็ขอให้รู้ไว้แล้วกันว่ากูพร้อมจะเป็น &#8220;คนข้างๆ&#8221; มึงเสมอ



































มีความสุขมากๆนะน้องทึก
เกิดเป็นทึกต้องอดทน สิบล้อชนต้องไม่ตาย นะ
แกไม่ต้องไปสนใจหรอกนะว่าคนอื่นจะด่าว่ายังไง
ปลวก ยุงหรือเหี้ยห่าอะไร แกไม่ผิดทั้งนั้น แกไม่ได้ไปแทะฝาบ้านแม่ง หรือกัดหัวล้านพ่อมัน 
สนใจแค่พวกเราก็พอนะ





















ใครๆเขาก็บอกกันว่าทึกเป็นลีดเดอร์ที่ดีที่สุด กูก็ไม่รู้เป็นอย่างงั้นจริงรึเปล่า
แต่ถ้าไม่มีมึง กูก็ไม่รู้ว่าเอสเจจะอยู่ยังไง











เรื่อยๆไปจนแก่ด้วยกันนะแก
น้องฟูกกี้แมวหมีคนเดิม รักทึกนะ





















#เหยดซึ้ง

#เนตรนารีหมู่กระทิงจะปกป้องพี่อีทึกตลอดไป

สุขสันต์วันเกิดน้องทึก

เป็นไงบ้างแก อายุ 30 แล้ว ใจหายบ้างไหม

ทึกกูไม่รู้ว่าช่วงนี้มึงเป็นไงบ้าง แต่ช่วงนี้กูยุ่งๆนิดหน่อยกับเรื่องชีวิตของตัวเอง

จะออกอัลบัมใหม่แล้วดิ่กูรอดูอยู่เสมอนะ

ทึก ซุปเปอร์จูเนียร์เป็นวงที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนได้

กูลืมไปแล้วว่ากูชอบพวกมึงได้ยังไง 

แต่ตอนนี้กูว่ากูไปชอบวงอื่นไม่ได้ ไม่ได้แล้วจริงๆ

อันที่จริงกูกังวลนิดหน่อยที่คนรอบๆข้างตัวเริ่มหายไปทีละคน

กูฉุดเขาไว้ไม่ได้ กูกลัวว่ามึงจะไม่มีคนสนับสนุน หรืออะไรทั้งหลายทั้งแหล่

รู้ตัวมั้ยทึก มึงเป็นคนที่ทุ่มเทมาก ทุ่มเทกับทุกอย่างเสมอ

กูไม่รู้ว่าชีวิตมึงมีอะไรบ้าง แต่กูก็เข้าใจว่าซุปเปอร์จูเนียร์แม่งแทบจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตมึง

หลายๆอย่างที่มึงทำ หลายๆอย่างที่มึงเป็นอยู่ มันทำให้กูได้รู้ว่าความรู้สึกของมึงเป็นยังไง

ไม่ต้องห่วงนะทึก เดี๋ยวมึงก็เข้ากรมแล้ว ไปเก็บสบู่ในกรมทหารให้สนุกนะ

สองปีเอง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ชื่อของซุปเปอร์จูเนียร์จะยังอยู่เสมอ 

ทางให้เดินต่อมันมีแน่ๆทึก แต่กูก็ไม่รู้ว่ากูจะอยู่กับมึงได้ถึงหลักกิโลที่เท่าไหร่

ช่างหัวแม่งเถอะเนอะ กูคงไม่ชอบใครแบบนี้อีกแน่ๆ

บางครั้งกูก็เหนื่อยกับการที่พวกมึงดังขึ้นไปเรื่อยๆ กูเข้าไม่ถึงตัวมึง

แต่กูว่ากูเข้าถึงใจมึงนะ

จะคัมแบ๊คแล้วชนกับวงอื่นเยอะแยะ ไม่รู้มึงกลัวรึเปล่า

คนอื่นเขากลัวกันหมด แต่กูไม่กลัว

กูไม่รู้หรอกนะว่าที่หนึ่งสำคัญมากมั้ย แต่มันก็ไม่เคยมีใครเป็นที่หนึ่งไปได้ตลอดหรอก

มึงอาจจะไม่ได้รางวัล อาจจะตกลงจากยอดเขา หรืออะไรก็ตาม

ที่หนึ่งมันแค่ก็รางวัล เสี้ยววินาทีเปลี่ยนไปมันก็จะเปลี่ยนไปเป็นของคนอื่น

แต่ที่หนึ่งในใจกูมันคือพวกมึงนะ นี่แหละที่มันจะไม่เปลี่ยนไป

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าใครจะชนะ ไม่ว่าจะเป็นยังไง

ก็ขอให้รู้ไว้แล้วกันว่ากูพร้อมจะเป็น “คนข้างๆ” มึงเสมอ

มีความสุขมากๆนะน้องทึก

เกิดเป็นทึกต้องอดทน สิบล้อชนต้องไม่ตาย นะ

แกไม่ต้องไปสนใจหรอกนะว่าคนอื่นจะด่าว่ายังไง

ปลวก ยุงหรือเหี้ยห่าอะไร แกไม่ผิดทั้งนั้น แกไม่ได้ไปแทะฝาบ้านแม่ง หรือกัดหัวล้านพ่อมัน 

สนใจแค่พวกเราก็พอนะ

ใครๆเขาก็บอกกันว่าทึกเป็นลีดเดอร์ที่ดีที่สุด กูก็ไม่รู้เป็นอย่างงั้นจริงรึเปล่า

แต่ถ้าไม่มีมึง กูก็ไม่รู้ว่าเอสเจจะอยู่ยังไง

เรื่อยๆไปจนแก่ด้วยกันนะแก

น้องฟูกกี้แมวหมีคนเดิม รักทึกนะ

#เหยดซึ้ง