fcukyouu♥

ชายชราคนหนึ่งชื่อสมปอง

ตอนเด็กๆเขาจนมากถึงขนาดบางวันเขาไม่มีอะไรกิน

สมปองไม่มีเงิน สมปองมีเพียงฝัน

ฝันของสมปองผลักดันให้ตัวเขาเองเป็นนักร้อง

แต่สมปองเป็นคนอาภัพ ตอนเขาเป็นเด็กฝึกหัด เขาก็ต้องเป็นนานกว่าคนอื่น

เขาไม่มีเงินขึ้นรถเมล์ ไม่มีเงินซื้ออาหารให้น้องๆกิน

สมปองขโมยเงินคนอื่นมา เพียงเพื่ออยากให้น้องอิ่มท้อง

วันหนึ่งสมปองได้เป็นนักร้องดั่งใจฝัน

เขายิ้มด้วยความดีใจ แต่ความดีใจนั้นก็เหมือนเรื่องลวง

วงของเขาเป็นเพียงวงชั่วคราว 

เขาทำทุกอย่างเพื่อรักษาวงของเขาเอาไว้ ฝันของเขาเอาไว้

เขาเหนื่อย จากการดูแลน้องสิบสองคน แต่เขายิ้ม

เขาเมื่อยหลังจากการโค้งทักทายทุกคน เพียงเพื่ออยากให้ทุกคนมองว่าวงของเขาเป็นวงที่ดี

เขาบอกรักแฟนคลับทุกคนถ่ายรูปเอาไว้ ราวกับเขากลัวว่าตื่นมาแล้วมันจะเป็นเพียงแค่ฝันไป

เขาไม่โกรธแฟนคลับของเขา แม้แฟนคลับของเขาจะชอบทำอะไรแย่ๆ แต่มันก็คือครอบครัวของเขา

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือฟ้า เพราะเขารู้ตัวเสมอว่าเท้าเขานั้นติดดิน

ตอนเขาไปเป็นทหาร เขาคิดเพียงว่าทำยังไงวงจะอยู่ต่อไปหากเขาไม่อยู่

ตอนเขาไปเป็นทหาร เขากังวลเถียงว่าน้องชายของเขาจะเป็นยังไง

ตอนเขาไปเป็นทหาร เขาตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด เพื่อตอนออกมาเขาจะได้ทำงานกับน้องๆเขาอย่างเต็มที่ที่สุด

สมปองมีน้ำตามากมาย

น้ำตาสมปองมีความหมาย

สมปองชอบร้องไห้ แต่สมปองไม่ชอบให้คนที่รักเขาร้องไห้

สมปองขี้เหงา ชอบเรียกร้องความสนใจ เพราะเขากลัวว่าหากเขาไม่ทำ ที่ยืนของเขาในวงการมันจะหายไป

สมปองยิ้มกับภาพที่เขานึกถึง

ความทรงจำร้อยพันไหลเข้ามาในหัว

สุขทุกข์ยิ้มเศร้าร้องไห้

อย่างน้อยเขาก็ปกป้องน้องๆของเขาได้

ปกป้องแฟนคลับของเขาได้ในวันนั้น

ปีกเขาเล็ก แต่หัวใจเขามันใหญ่พอจะทำเรื่องทุกอย่างได้ทั้งหมด

ชายชราทิ้งตัวลงบนเตียง

อดีตมีค่ากว่าเงินทอง

เขาไม่เคยเสียใจที่ได้ใช้ชีวิตแบบนั้น

และก็ไม่เคยเสียใจ ที่ปีกสวยงามของเขาไม่ได้บินขึ้นบนฟ้า

กางปีกอยู่บนดินก็สวยงามได้ หากทำตัวมีค่ามากพอ

บางทีเราก็ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก

ลองมองรอบๆสิ 

อะไรเดิมๆบางทีก็ทำให้มีความสุขเหลือเกิน

เพียงพอสำหรับชีวิตหนึ่ง

-         สอบสัมภาษณ์โควต้าเรียนดี สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง –

มันคงดูเป็นอะไรที่ง่ายเนอะ ยื่นเกรด ติด สัมภาษณ์ จบ

ในสายตาใครหลายๆคนคงดูง่าย ในสายตาใครหลายๆคนคงคิดว่าดีใจทำไม แค่ติดลาดกระบัง

ความหวังของแต่ละคนมันต่างกันเนอะ ก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน

สถาปัตย์ลาดกระบังอาจจะไม่ใช่ที่หนึ่งในสายตาใครหลายๆคน แต่ก็อยากให้รู้ว่าที่นี่ดีไม่แพ้ที่อื่นเลย พูดจริง

 

 

 

เช้าวันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม 2555

ตื่นเช้าพ่อลากให้กลิ้งลงจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวแบกกระเป๋ากับผ้าห่มขึ้นรถไปลาดกระบัง

แวะกินข้าวหน้าเป็ดคูนสินตรงกิ่งแก้ว อร่อยเหาะสุด

ไปนอนรอที่หอถึงแปดโมงครึ่ง ตื่นไปเดินวนเวียนหน้าตึกบูรณาการ คณะสถาปัตย์ฯ รูปปั้นตรงทางเข้าแม่งอินดี้เว่อ

 

-         เข้าสัมภาษณ์ –

เค้าเรียกรวมทุกคนที่ติด (สาขาเรามา 7 คน)  ไปอยู่ที่ห้องๆนึง ให้สอบออกแบบปิ่นโตที่ใส่อัตลักษณ์ของตัวเองเข้าไป

ง่ายๆก็คือให้ทำเป็นสเก็ตดีไซน์นั่นแหละ อาจารย์ผู้หญิงคนนึงเอาปิ่นโตมาตั้งไว้ให้เป็นแรงบันดาลใจ แล้วระหว่างนั้นอาจารย์ก็จะเรียกชื่อแล้วถามอะไรนิดหน่อย พร้อมเรียกเก็บพอร์ต เราได้หมายเลข 5

อาจารย์ผมส้ม : ปรีย์จารุมน แก้วมณี

เรา : มาค่า

อาจารย์ผมส้ม : ชื่อแปลกจัง แปลว่าอะไรหรอคะ

เรา : หญิงผู้มีใจงามอันเป็นที่รักค่ะ

อาจารย์ผมส้ม : แม่ตั้งมาให้แต่เกิดเลยหรอลูก เข้าใจสรรหา เรียนที่สามเสนวิทยาลัยใช่มั้ย มาสมัครเพราะอยากได้จริงๆหรือแค่อยากติดเฉยๆคะ

เรา : อยากได้จริงๆค่ะ

อาจารย์ผมส้ม : รู้จักสาขานี้จากไหนคะ

เรา : ดูในเน็ตเอาเองค่ะ แล้วก็ถามจากรุ่นพี่ด้วย

อาจารย์ผมส้ม : รู้จักรุ่นพี่ด้วยหรอคะ โอเคค่ะ คนต่อไป

 

 

จากนั้นเค้าก็ปล่อยให้เราวาดรูปต่อไปจนครบเวลา (1 ชั่วโมง) แล้วก็เก็บงาน

จากนั้นก็ลากกระดานมาไว้ข้างหน้า ที่กระดานมีรูปแปะเยอะๆ พวกรูปเก้าอี้ของเลอกาบูลิเอ

ขวดน้ำทิพย์ รถซาเล้ง สัญลักษณ์แอปเปิ้ล รถขายสติกเกอร์ รูปวาดของปิกัสโซ

นิทรรศการรณรงค์ให้ใช้จักรยาน ฯลฯ ประมานยี่สิบรูป

มีอาจารย์สามคนมาเป็นคนสัมภาษณ์ โดยรอบนี้จะเป็นการสัมภาษณ์รวมคือทุกคนต้องแย่งกันตอบคำถาม โดยมีเบอร์อยู่ในมือ อาจารย์เขารู้เอง เป็นการวัดการกล้าแสดงออก

 

เค้าก็ถามคำถามประมานว่าคิดว่ารูปไหนคือ 3D มากที่สุด คิดว่า 3D ในความคิดคุณคืออะไร

โซนี่วอร์คแมนเป็นอินเทอร์แรคทีฟรึเปล่า ให้จำกัดความของคำว่าอินเทอร์แรคทีฟ

คิดว่าแต่ละรูปมีรูปไหนเชื่อมโยงกันบ้าง รูปไหนได้รับแรงบันดาลใจมาจากกันบ้าง

คิดว่า EST ผลิตมาเพื่อตีตลาดเป๊ปซี่รึเปล่า การตีตลาดในความคิดเราหมายความว่าอะไร

ทำไมถึงคิดว่า EST กับเป๊ปซี่เป็นคู่แข่งกัน คิดว่าถ้าเราเปรียบเทียบยุคสมัยของเรากับรูปบนกระดานได้

ยุคสมัยของเราควรจะเป็นรูปไหน หรือถ้าไม่ใช่รูปบนกระดานเราจะเปรียบเทียบยุคสมัยของเรากับอะไร

 

จำไม่ได้แล้วว่าตอบอะไรไปบ้าง อย่างเยอะ

แต่คำถามสุดท้ายตอบไปว่า เราเปรียบเทียบยุคสมัยของเรากับ ปลาและปลาแซลมอน

อธิบายไปว่าคนสมัยนี้มักจะเป็นเหมือนปลาคือไหลตามกระแสน้ำไปเรื่อยๆ

เวลากระแสนิยมทำอะไรเราก็มักจะทำแบบนั้น แต่อีกส่วนหนึ่งจะทำตัวเหมือนปลาแซลมอน

คือพยายามที่จะสร้างความแปลกใหม่ออกมา มันต้องใช้ความพยายาม

ไม่ได้มีแซลมอนทุกตัวที่ว่ายทวนน้ำไปวางไข่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเลย

 

 

จากนั้นก็นั่งรอสัมภาษณ์เดี่ยว นั่งคุยกับเฟรน เพื่อนที่อาร์ตตู แล้วก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่ พริม ติ๊ต่าง พี่หญิง ฯลฯ

รออยู่ประมานหนึ่งชั่วโมงก็ได้เข้าไปสัมภาษณ์

 

เค้าก็ให้เซ็นชื่อ แล้วก็ให้แนะนำตัวเอง พยาพยามไม่พูดถึงเรื่องพ่อแม่เพราะแม่เป็นอาจารย์อยู่ลาดกระบัง

ไม่รู้มันจะเกิดไรขึ้นเปล่า แต่อาจารย์ก็ถามว่าพ่อแม่ทำงานอะไร สนับสนุนรึเปล่า รับได้มั้ยที่จะเรียนคณะนี้

ถามว่าทำไมอยากเรียนคณะนี้ อยากเข้าที่ไหนมากที่สุด ทำไมอยากเข้าลาดกระบังมากที่สุด

อยากเรียนแพคเกจจิ้งแล้วคิดว่าแพคเกจจิ้งที่ดีเป็นยังไง แพคเกจจิ้งที่เราชอบที่สุดคืออันไหน

ที่เราไม่ชอบที่สุดคืออันไหน ให้เปรียบเทียบแพคเกจจิ้งของขวดน้ำทิพย์กับขวดน้ำเอเวียน

พรีเซนต์งานในพอร์ตหนึ่งชิ้นที่เค้าเลือกให้ แล้วเค้าก็ให้เราวิจารณ์งานขวดน้ำแคแสด

ขวดน้ำของลาดกระบังว่าโอเคมั้ย เราก็บอกไม่สวย โลโก้ธรรมดาเกินไป

จากนั้นก็ให้พรีเซนต์งานปิ่นโตที่ออกแบบไปตอนแรก แล้วก็คำถามปิดท้ายว่าถ้าคุณไม่ติดที่นี่คุณจะทำยังไง

 

จากนั้นก็ไหว้อาจารย์ทั้งสามคนเดินออกไปนอกห้อง

ปรากฏลืมเซนต์ชื่ออีกแผ่น แบบเอ๋อๆเลยต้องเดินเข้าไปอีกรอบซึ่งอาจารย์สัมภาษณ์หมายเลข 6 อยู่

แต่อาจารย์ผู้หญิงผมส้มเค้าถามว่า หมายเลข 5 ถ้าเธอติดที่นี่เธอจะมาเรียนกับคุณแม่ใช่มั้ย

เราก็บอกใช่ค่ะ หนูมีหอที่นี่อยู่แล้ว

 

สัมภาษณ์ก็ประมานนี้ คำถามซีเรียสมากๆ ทุกคำตอบที่เราตอบไปอาจารย์จะถามกลับว่าทำไม

ทุกอย่างดูต้องมีเหตุผลมากสุดๆ มันไม่ได้ง่าย แต่ก็ไม่ได้ยากเกินที่จะตอบให้ได้

เพราะคำถามพวกนี้ไม่มีผิดไม่มีถูก เค้าแค่อยากวัดความคิดของเรา นี่แหละที่มันทำให้ยาก

ว่าอาจารย์เค้าจะโอเคกับความคิดที่เราตอบไปมั้ย

 

ประกาศผลวันที่ 12 ธันวาคม 2555 แต่เมื่อกี้แม่เดินมาบอกว่า อาจารย์ที่แม่สนิทที่สอนถาปัตย์เค้าบอกประกาศ 6 ไม่ก็ 7 นี้ เพราะเค้าไม่อยากให้เด็กไปสอบตรงแย่งๆกัน (วันที่ 8 ธันวามีสอบตรง ถ้าโควต้ายังไม่ประกาศก็ไปสอบก่อน)

ตอนนี้ติดแอนดิเมชั่น วลัยลักษณ์เพิ่มกับติดรอบสองบางมดด้วย

แต่สุดท้ายไฟนอลของเราจริงมันก็คือลาดกระบังอยู่ดี

ไม่รู้ว่าอนาคตอะไรจะเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าจะได้ร้องไห้เพราะดีใจหรือเสียใจ

 

 

อยากให้รู้ว่าเกือบหนึ่งปีที่รักตัวเองให้มากขึ้น

เกือบหนึ่งปีที่อ่านหนังสือนั่งหลังขดหลังแข็งจนบางวันก็ไม่ได้นอน

เกือบหนึ่งปีที่นั่งร้องไห้น้ำตาไหลเป็นคนบ้าในบางวัน

เกือบทั้งชีวิตกับการตามหาว่าตัวเองชอบอะไร

และอีกเกือบทั้งชีวิตที่ต้องใช้เวลากับสิ่งๆนึง

 

เรากำลังพยายามเพื่อสิ่งนี้นะ :-)

#เนตรนารีหมู่กระทิงจะปกป้องพี่อีทึกตลอดไป

สุขสันต์วันเกิดน้องทึก

เป็นไงบ้างแก อายุ 30 แล้ว ใจหายบ้างไหม

ทึกกูไม่รู้ว่าช่วงนี้มึงเป็นไงบ้าง แต่ช่วงนี้กูยุ่งๆนิดหน่อยกับเรื่องชีวิตของตัวเอง

จะออกอัลบัมใหม่แล้วดิ่กูรอดูอยู่เสมอนะ

ทึก ซุปเปอร์จูเนียร์เป็นวงที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนได้

กูลืมไปแล้วว่ากูชอบพวกมึงได้ยังไง 

แต่ตอนนี้กูว่ากูไปชอบวงอื่นไม่ได้ ไม่ได้แล้วจริงๆ

อันที่จริงกูกังวลนิดหน่อยที่คนรอบๆข้างตัวเริ่มหายไปทีละคน

กูฉุดเขาไว้ไม่ได้ กูกลัวว่ามึงจะไม่มีคนสนับสนุน หรืออะไรทั้งหลายทั้งแหล่

รู้ตัวมั้ยทึก มึงเป็นคนที่ทุ่มเทมาก ทุ่มเทกับทุกอย่างเสมอ

กูไม่รู้ว่าชีวิตมึงมีอะไรบ้าง แต่กูก็เข้าใจว่าซุปเปอร์จูเนียร์แม่งแทบจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตมึง

หลายๆอย่างที่มึงทำ หลายๆอย่างที่มึงเป็นอยู่ มันทำให้กูได้รู้ว่าความรู้สึกของมึงเป็นยังไง

ไม่ต้องห่วงนะทึก เดี๋ยวมึงก็เข้ากรมแล้ว ไปเก็บสบู่ในกรมทหารให้สนุกนะ

สองปีเอง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ชื่อของซุปเปอร์จูเนียร์จะยังอยู่เสมอ 

ทางให้เดินต่อมันมีแน่ๆทึก แต่กูก็ไม่รู้ว่ากูจะอยู่กับมึงได้ถึงหลักกิโลที่เท่าไหร่

ช่างหัวแม่งเถอะเนอะ กูคงไม่ชอบใครแบบนี้อีกแน่ๆ

บางครั้งกูก็เหนื่อยกับการที่พวกมึงดังขึ้นไปเรื่อยๆ กูเข้าไม่ถึงตัวมึง

แต่กูว่ากูเข้าถึงใจมึงนะ

จะคัมแบ๊คแล้วชนกับวงอื่นเยอะแยะ ไม่รู้มึงกลัวรึเปล่า

คนอื่นเขากลัวกันหมด แต่กูไม่กลัว

กูไม่รู้หรอกนะว่าที่หนึ่งสำคัญมากมั้ย แต่มันก็ไม่เคยมีใครเป็นที่หนึ่งไปได้ตลอดหรอก

มึงอาจจะไม่ได้รางวัล อาจจะตกลงจากยอดเขา หรืออะไรก็ตาม

ที่หนึ่งมันแค่ก็รางวัล เสี้ยววินาทีเปลี่ยนไปมันก็จะเปลี่ยนไปเป็นของคนอื่น

แต่ที่หนึ่งในใจกูมันคือพวกมึงนะ นี่แหละที่มันจะไม่เปลี่ยนไป

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าใครจะชนะ ไม่ว่าจะเป็นยังไง

ก็ขอให้รู้ไว้แล้วกันว่ากูพร้อมจะเป็น “คนข้างๆ” มึงเสมอ

มีความสุขมากๆนะน้องทึก

เกิดเป็นทึกต้องอดทน สิบล้อชนต้องไม่ตาย นะ

แกไม่ต้องไปสนใจหรอกนะว่าคนอื่นจะด่าว่ายังไง

ปลวก ยุงหรือเหี้ยห่าอะไร แกไม่ผิดทั้งนั้น แกไม่ได้ไปแทะฝาบ้านแม่ง หรือกัดหัวล้านพ่อมัน 

สนใจแค่พวกเราก็พอนะ

ใครๆเขาก็บอกกันว่าทึกเป็นลีดเดอร์ที่ดีที่สุด กูก็ไม่รู้เป็นอย่างงั้นจริงรึเปล่า

แต่ถ้าไม่มีมึง กูก็ไม่รู้ว่าเอสเจจะอยู่ยังไง

เรื่อยๆไปจนแก่ด้วยกันนะแก

น้องฟูกกี้แมวหมีคนเดิม รักทึกนะ

#เหยดซึ้ง

อะไรคือเอล์ฟวะ ?

หลายคนแม่งตั้งกฏอะไรมากมายให้ตัวเองเหลือเกิน

เป็นเอล์ฟต้องรักสิบสามนะ ต้องปกป้องฮันเกิง

ต้องสนับสนุนฮันเกิง แอนตี้โซนยอกับทุกคนที่ยุ่งกับโอป้า

เป็นเอล์ฟต้องโหวตนะ ต้องขอเอสเจเป็นเอล์ฟหรอ ต้องเล่นสยามโซนหรอ

ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง

สุดท้ายมันก็ไม่ต่างกับกฏที่เอล์ฟจีนแม่งกำหนดออกมาเลย

ถ้าคนเราจะรักใครชอบใครแล้วมีข้อจำกัดมากมายขนาดนั้น กูก็ขอไม่เป็นดีกว่า

อยากทำอะไรก็ทำ ชีวิตกูไม่ได้มีแค่เอสเจนี่หว่า

ไม่อยากดูถูกใครว่าใช่หรือไม่ใช่เอล์ฟ มันงี่เง่า

สุดท้ายคนเราก็ปากดีเอาไม้บรรทัดของเราไปตัดสินคนอื่นทั้งนั้นแหละ

มันใช้วัดไม่ได้ทุกคนหรอก ขอโทษที

กูแค่พอใจจะรักในแบบของกู 

♥ ALWAYS , THE BEST OF SUPERSHOW4

.

.

.

.

.

.

.

A L W A Y S . . I N M Y M I N D .

.

.

.

.

โปรเจค Always เจ้าของเดียวกับโปรเจค No Other

จัดทำโดย บริษัทแฟนท่อมเอนเตอร์เทนเมนต์จำกัด .

สำเร็จ ณ วันที่ 18 มีนาคม พุทธศักราช 2555 ณ อิมแพคอารีนาเมืองทองธานี

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

…  ใครว่าทำโปรเจคทำง่าย กูเถียงเลยนะ แม่งไม่ง่ายเลยจริงๆ …

พวกเราคิดโปรเจคนี้ตั้งแต่จบคอนสาม หลังจากดีใจจากโนออเทอร์ได้ไม่นาน

ตอนแรกจะเอา Lovely day จะเอา Superman จะเอาอะไรหลายอย่าง

เปลี่ยนคำไปเปลี่ยนคำมา ช่วยกันออกแบบแล้วโหวตเลือก 

ประุชุมสายคุยโทรศัพท์ว่ามันจะเหมาะมั้ย มันจะเข้ากับเพลงรึเปล่า

นั่งเปิดเนื้อเพลง เปิดคำแปล คุยกันนานกว่าจะมาถึงจุดนี้

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

” O u r l o v e “

” A l w a y s “

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

บทจะว่าเหี้ยแม่งก็เหี้ย เตยนั่งดูแฮร์รี่ตอนประชุมสายกับฟักแคบ

นี่คือที่มาเล็กๆของโปรเจคใช่ไหม 555555555555555555555

หลังจากนั้นก็ให้วินนี่ทำทีเซอร์โปรเจค โคตรจะตื่นเต้น 

พวกเราทุกคนในแฟนท่อมตื่นเต้นกันมาก จะทำโปรเจคกันอีกแล้วนะ :)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

พวกเรามีทวิตเตอร์ @NotEnd_ButAnd เป็นจุดประชาสัมพันธ์ของเรา

และกระจายให้คนอื่นรับรู้

หลังจากนั้นช่วงปีใหม่เราก็ปล่อยโปรเจคตัวเต็มออกไป :)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

กระดาษโปรเจคเป็นกระดาษสั่งทำพิเศษ ต้องใช้เงินหลายพันเป็นค่าใช้จ่าย

พวกเราช่วยกันโดเนท นุ่นทิงไปรับโดเนทงานทงเฮ 

ฟักย่าแคบหลิงโมทิงฯลฯไปรับโดเนทงานซีวอน 

ที่เหลือก็แค่รอเวลา 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ย่าแคบ หลิง ลึก เฟรม นิ่ม ไปรับโปรเจคจากแพรว แล้วแบกไปไว้บ้านหลิง

วันคอนวันแรกวันที่ 16 มีนาคม น้องฟักไม่ได้ไปคอน นั่งหง่าวอยู่ที่บ้าน ทำการบ้านอุ๊อ่านหนังสือ

น้ำตาจะไหล คิดถึงย่าแคบ อยากไปคอนกับพวกแม่งไวๆ 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

อีกไม่กี่ชั่วโมงในที่สุดวันที่ 17 ก็มาถึง ฟักตื่นเช้าไปเรียน 

เราได้พบกับอีกอุปสรรคนึงคือบริษัทที่จะส่งสีมาเค้าเอามาส่งให้ไม่ได้ เราต้องไปเอาเองที่แบริ่ง

แล้วโปรเจคหมื่นแผ่นรอการพับอยู่ เพราะฉะนั้นฟักไปรับสีให้ ย่าแคบหลิงไหนไปพับโปรเจคอยู่ที่หอ C4

พอถึงคอนฟักก็เดินไปหาเตย เดินไปหาย่าแคบแล้วก็นั่งพับโปรเจคด้วยกันจนถึงสี่ห้าโมง 

อีไหนแม่งโคตรตลกเลย อีชายทะเล อีทะเลสาบ 555555555555555555555555

หลิงทำดังโงะแล้วเราก็ออกไปคอนเสิร์ตกัน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฟัก แคบ เตย หลิง แพรว บัตรยืนหลุมซ้ายหน้า

เป็นครั้งแรกที่ได้มาคอนกับพวกแฟนท่อมแบบนี้ เต้นกับเตยในหลุม

กอดย่าแคบ กอดแพรว กอดหลิง นั่งถ่ายรูปเล่น

เป็นวันที่มีความสุขที่สุดอีกวันนึงเพราะกูได้อยู่กับพวกมึง

เลิกคอนไปนั่งกินน้ำกัน ย่าแคบกับไหนกลับหอไปพับโปรเจคต่อ

(อันที่จริงกูได้ข่าวว่ามันสลบ)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฟักกับเตยนั่งกันอยู่ที่ซอกหลืบ คุยกันแล้วนั่งยิ้ม ไม่รู้ทำไมกูมีความสุข

เตยเอาเสื้อทึกสิบล้อมาให้ บอกว่าพรุ่งนี้ใส่มา จะได้เหมือนกัน 

วันนี้ฟักมีความสุข :)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

- -  วันที่ 1 8 มี น า ค ม 2 5 5 5 - 

ได้นอนไม่กี่ชั่วโมง ตื่นเช้าเพราะนัดกับทิงเตยไว้ที่อนุสาวรีย์ 7 โมงเช้า

ทิงบอกว่าใครไปช้าเป็นหมาแดกแฟ้บ

เตยเมนชั่นมาบอกว่าหิวข้าว ย่าแคบโดนกระดาษบาด

เลยเดินหาข้าวให้แถวนั้น เจอร้านข้าวแกงเลยโทรไปถามเตยว่าจะกินอะไร

แต่กูซื้อกระเพราไข่ดาวห้ากล่องนะ 55555555555555555555555555555

ทิงมีพลาสเตอร์เลยไม่ต้องซื้อ เตยมาช้า เตยเป็นหมาแดกแฟ้บ

แล้วเราก็ไปอิมแพคกัน หลับในรถตู้ เตยบ่นง่วง ส่วนทิงนั่งฟังเพลง น้องฟักก็หลับ

เดินไปหาย่าแคบที่หอ C4 ทิงสะดุดเชือกที่พื้นระหว่างเดิน ทิงโง่ อิอิ

ถึงหอ ขึ้นไปหาย่าแคบ ไหนลงไปรับเพื่อน เตยบ่นหิวข้าวเตยกินข้าวก่อน

ฟักทิงนั่งพับโปรเจค ย่าแคบเปิดเซเลอร์มูนให้ดู วันนี้ย่าแคบใส่เสื้อนำโชค เสื้อชมพูอิสมี

ซักพักไหนมา ไหนเสือกซื้อข้าวมาด้วย ก็ดีในที่สุดแม่งก็ได้กินข้าวบ้าง 555555555

ซักพักคนอื่นเริ่มทยอยมาช่วยกัน ณ ที่ซ่องสุม ซี เพื่อนซี โม ถั่ว เอม หลิง จบ ฯลฯ

ซี ย่าแคบ เพื่อนซีนั่งเย็บผ้าโปรเจค ส่วนที่เหลือนั่งพับโปรเจค กระดาษเหม็นเหี้ย พวกเราโดนรมกลิ่นนั้นอยู่ในห้อง

ตลอดเวลามีเสียงมือถือดังขึ้นตลอด ริงโทนย่าแคบแม่งอินดี้ชิบหาย ตกใจทั้งห้อง 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า เราต้องเช็คเอ้าท์แล้วขนโปรเจคไปอิมแพค ทุกคนช่วยกันขนโปรเจคขึ้นรถ

แล้วฟักนั่งไปกับคนขับ ไปลงหน้าอิมแพค แล้วทุกคนก็ช่วยกันยก

ไปเจอหุ้นส่วนพี่อิ้งคนฉวย ขายเสื้อทึกสิบล้อ เย้

ฟักไปแจกโปรเจคกับเอม มีคนเดินมาขอเยอะมาก ทุกคนให้ความร่วมมือกันมากจริงๆ

ฟักแจกจนโปรเจคหมดถุงใหญ่แล้วต้องเดินไปเอาอีกรอบ 

บางคนก็จำฟักได้ มีขอจับมือ ขอกอด ขอถ่ายรูป เล่าให้แม่ฟังแม่ตกใจมาก 5555555555555

แจก แจก แจก เป็นเวลาที่แสนเหนื่อย

กลับไปหาย่าแคบ ย่าแคบไม่อยู่ ย่าแคบก็ไปแจกโปรเจค

พวกเราทุกคนแบ่งกำลังกัน ส่วนนึงพับ อีกส่วนหนึ่งแจก

ทุกคนช่วยกันอย่างเต็มที่ มีทั้งคนที่ฟักรู้จัก แล้วก็ไม่รู้จัก ทุกคนมาช่วยกันอีกแล้ว ดีใจจัง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ซักพักพอประตูเปิด . . 

เราได้พบกับข่าวร้าย .

.

.

.

.

.

.

.

การ์ดไม่ให้บัตรยืนเอาโปรเจคเราเข้าคอนเสิร์ต โดนยึดอยู่หน้าประตู

ย่าแคบร้องไห้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรามีอุปสรรค

ฟักรู้ว่าย่าแคบทุ่มเทกับมันมาก ฟักเข้าใจ เพราะฟักก็อยู่กับมันมามากเหมือนกัน

ฟักเดินไปปลอบย่าแคบ ไม่รู้ว่าย่าฟังฟักแล้วสบายใจขึ้นมั้ย

แต่ฟักอยู่ข้างย่าแคบเสมอ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

พี่พะแพงเดินมาให้กำลังใจ บอกว่าพี่ก็โดนเหมือนกัน

เราต้องพับเป็นเล็กๆแล้วยัดใส่กระเป๋าตัง ทุกคนต้องช่วยกัน

พี่แพงบอกว่าเอาโปรเจคมาให้พี่เยอะๆเลย พี่จะเอาให้คนของพี่ช่วยกันเอาเข้าคอน

ฟักก็ร้องไห้ หันหน้าไปร้องไห้กับทิงกับอ้อย ไม่อยากให้ย่าเห็น

ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน ได้แต่พับโปรเจคยัดทุกส่วนที่ยัดได้ในกระเป๋าทั้งน้ำตา

ซักพักเดินไปปลายแถวบัตรยืน ขอให้ทุกคนช่วยพับโปรเจคเป็นชิ้นเล็กๆ

แล้วยัดใส่กระเป๋าตังหรือรองเท้า แล้วฝากไปแจกในหลุมอีกด้วย

ขอบคุณทุกคนมากนะที่ช่วยกัน

แล้วก็เดินไปเก็บโปรเจคคืนกับเอม ที่ทางเข้าหลุมทุกหลุม มีโปรเจคของเราตกอยู่ที่พื้น …

มีการ์ดเหยียบโปรเจคของเราอยู่ โปรเจคกระจัดกระจายเต็มทางเข้าไปหมด

ไม่รู้จะทำยังไงดี ท้อมาก ได้แต่เข้าไปเก็บ

ตอนเดินเจอพี่เหมี่ยว พี่เหมี่ยวถามว่าเป็นไงบ้าง ร้องไห้เลย

พี่เหมี่ยวบอกไม่เป็นไรนะ .

กลับมาหาย่าแคบ ย่าแคบถามว่ามึงเป็นอะไร ก็ไม่กล้าเล่าให้มันฟัง

เตยอ้อยทิงเดินมา เลยเดินไปหา ไประบายกับมันไม่รู้จะว่ายังไง

แค่รู้สึกท้อ เหนื่อยด้วย เหมือนโปรเจคทุกใบพวกเราแบกมา 

พวกเราช่วยกันคิด ช่วยกันทำ ทุกแผ่นมันผ่านมือพวกเรามาหมดแล้ว

แต่มันโดนทำร้าย .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ร้องไห้อีกแล้ว เตยแม่งก็ปลอบว่าไม่เป็นไรมึง กูมีแผนสอง

ย่าแคบนั่งมัดโปรเจคเป็นท่อนๆ กะจะเอาไปโยนลงในหลุม

ข่าวดีคือบัตรนั่งกระจายโปรเจคสำเร็จจากที่ฟักฝากเข้าไป

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

… . เ ข้ า ค อ น เ สิ ร์ ต … . 

บัตร 5000 บาท โซน SM เลขที่นั่ง 4 , 5 ย่าแคบ ฟัก

ตอนรอย่าแคบกับพี่แถวดีขึ้นคอนเจอพี่พะแพง พี่แพงบอกว่า

ขอให้โปรเจค Always กับโปรเจค Ketchup ของเราสำเร็จนะ 

ขอให้โปรเจคของเราได้อยู่เคียงข้างกันในคอนเสิร์ตนี้

คอนช่วงแรกกังวลมาก เหนื่อยก็เหนื่อย นั่งหลับไปเลยหลังเพลงซุปเปอร์แมน

ตื่นมาก็ยังเครียดอยู่ ย่าแคบก็เครียด ต้องเตรียมโปรเจคผ้าดำแกะก็ไม่ได้กลิ่นสีเหม็นมาก

เราเลยตกลงกันว่าจะต้องออกไปห้องน้ำ ไปแกะเตรียมแล้วค่อยเข้ามา

ระหว่างเพลงอาชา ย่าแคบกับฟักไม่ได้ดูไปกางโปรเจคกันในห้องน้ำ

ย่าแคบล็อกประตู แม่งโคตรจะก่อการร้าย 555555555555555

จัดการเสร็จแล้ว เอาทิชชู่ผูกไว้ด้านที่เริ่ม เอาช่วยกันพับแล้วเอากลับเข้าไปในคอนเสิร์ตอีกครั้ง

ใกล้ถึงเพลง Our love ฟักกับย่าแคบตื่นเต้นกันมาก นั่งจับมือกันตลอดเวลา

ย่าแคบบ่นแต่ ฟักใจกูสั่นไปหมดแล้ว ฟักใจกูเต้นมากเลย 

ฟักเองก็เหมือนกัน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

พอถึงเพลง Our love ทุกคนชูโปรเจคก่อนกำหนด แต่ไม่เป็นไรหรอก

แค่เอสเจเห็นก็พอแล้ว

ย่าแคบลงไปคุมผ้าดำ ฟักเดินแจกโปรเจคให้โซนข้างๆ พี่อีกคนคอยกันการ์ดไว้

ในที่สุด ทั้งฮอลล์ก็เต็มไปด้วย Always . . 

ตอนแรกคิดว่าทึกจะไม่เห็นผ้าสีดำแล้ว แต่เห็นว่าซีวอนถ่ายรูป ซองมินชูนิ้วให้

ฮยอกเอาโปรเจคขึ้นเวที แล้วซีวอนก็เอาโปรเจคกลับไปหลังเวทีด้วย

พอจบเพลงเราก็กลับมากอดกันแล้วบอกว่า สำเร็จแล้วนะมึง สำเร็จแล้วนะ

ฟักกระซิบบางอย่างกับย่าแคบในคอน หวังว่าย่าแคบคงจำได้ ฟักกลัวเบื่อและไม่อยากพูดบ่อยๆ

ขอให้รู้เอาไว้ ฟักรู้สึกแบบนั้นตลอดเวลา ฟัก Always

หายเครียดซักที นั่งทำซารางเฮให้เตยทิงโมพี่จ๊ะฝั่งตรงข้าม มันทำกลับมาด้วย โคตรจะเหี้ย 5555555555555555

หลังจากนั้นฟักกับย่าแคบถึงจะสนุกกับคอนเสิร์ต

พอถึงช่วงท้ายคอน ทึกพูดว่า

มีโปรเจคที่ผมชอบมากโปรเจคนึง ผ้าสีดำ หายไปไหนแล้ว

พี่คนข้างๆเชียร์ให้ฟักกับย่าแคบออกไป

เรากระโจนออกไป ฟักไม่รู้ว่าตอนนั้นย่าแคบรู้สึกยังไง แต่ฟักตื่นเต้นมาก 

ใจเต้นตอนเอสเจบอกให้หมุนปลายผ้า มันคือโปรเจคเราจริงหรอ

เอสเจทุกคนหันมาจากโปรเจคของเรา หันมามอง

ฟักรู้แต่ฟักร้องไห้หนักมาก คนข้างๆมาปลอบ บอกว่าสำเร็จแล้วนะ สำเร็จแล้วนะ

ฟักหันไปหาย่าแคบ ย่าแคบก็ร้องไห้ เช็ดน้ำตาให้ย่าแคบ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ล่ามแปลผิด ย่าแคบเซ็ง55555555555555555

ไม่เป็นไรหรอกมึง เอสเจรับรู้แค่นั้นก็พอแล้ว

ทุกอย่างมันอยู่ในใจ กูเชื่อว่าทุกคนในที่นั้นรับรู้ว่าเราจะสื่อว่าอะไร

ใจสั่นมากตอนเพลงสุดท้าย 

ซองมินมาอยู่ตรงหน้าแล้วชูนิ้วให้โปรเจค มาอยู่ตรงหน้าฟักกับย่าแคบ

ไม่รู้นะ ฟักทำหลายอย่างมาก ทำให้เอสเจเยอะจนเหนื่อย

ฟักไม่เคยหวังอะไร แต่ก็แอบน้อยใจว่าทำไมกูไม่ได้แบบคนอื่นเขาบ้างวะ

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง

มีความทรงจำดีๆกับซองมิน พร้อมๆกับการที่มีย่าแคบข้างๆ

มันเป็นโมเมนต์ของ “เรา”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฟักกับย่าแคบเมนซองมินทั้งคู่นะ

ไม่รู้จะเรียกว่าเมนดีมั้ย แต่ฟักชอบซองมินมากเลย

เราเคยสัญญากันว่าเราจะไปกรี๊ดซองมินด้วยกันในคอน

มันเป็นจริงแล้วนะย่าแคบ 

ทุกคนเดินมาขอบคุณ คยูร้องไห้ ทึกร้องไห้หนักมาก มาโค้งแล้วโค้งอีก

ฟักก็ไหว้กลับโค้งกลับ ไม่รู้ทำไม หายเหนื่อยแล้วจริงๆ

ไม่รู้จะกลั่นกรองเป็นความรู้สึกยังไงดี แต่ตอนนั้นฟักเหมือนฝันไป ตอนนี้ก็ยังเหมือนฝันอยู่เลย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ออกจากคอนเสิร์ตมานั่งกรี๊ดกัน กอดแฟนท่อม กอดทุกคนที่ช่วยเหลือกันมา

กรี๊ดกันลั่น แล้วก็เอาโปรเจคผ้าดำออกมาถ่ายรูป โคตรตลก มีคนรุมถ่ายเยอะมาก 55555555555

ตอนอยู่ในรถยังดีใจไม่หาย ซีวอนมาอัพทวิตอีก โคตรจะทุ้มอยู่ในใจ

คนอื่นๆก็ตามมา มันเป็นประสบการณ์ที่ดีที่สุดอีกครั้งในชีวิต

นี่พิมพ์ตามความรู้สึก ข้ามบางตอนไปบ้างแต่ก็นั่นแหละ

ทุกอย่างมันอยู่ในนี้หมดแล้ว ฟักคงอธิบายทุกอย่างทั้งหมดไม่ได้

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ย่าแคบรู้มั้ย มึงเป็นคนที่ทุ่มเทมาก บางครั้งกูก็คิดว่ามึงจริงจังเกินไปรึเปล่า

มึงจะเหี้ยอะไรเยอะแยะ ทำไมมึงไม่ห่วงตัวเองบ้างเลย

แต่ในบางครั้งมึงก็เป็นคนสอนให้กูได้รู้ ว่าการให้ที่มึงทำอยู่ทุกวี่ทุกวันมันมีค่ามากแค่ไหน

รักของย่าแคบ ถ้ารู้สึกต้องพุ่งชน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังอีกทีนะมึง ซาลาเปานั่นเตยกินไปแล้ว

ปีหน้ากูจะมีเงินซื้อเค้กให้มึงแน่นอน อิอิ

สุดท้ายนี้ สิ่งที่ทำให้โปรเจคสำเร็จคือทุกคนในคอน ทุกคนที่ช่วยเหลือพวกเรา

ขอบคุณมากจริงๆ

และอีกอย่าง กูเชื่อว่าโปรเจคที่ดี มันเริ่มมาจากทีมงานที่ดีเสมอ

แฟนท่อมคือที่สุดแล้วรู้ไหม

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ขอหยุดการบันทึกความรู้สึกไว้แค่นี้ ร้องไห้ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

อ า จ า ร ย์ ฟั ก รั ก ซุ ป เ ป อ ร์  จู เ นี ย ร์ 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ม า ก น ะ อิ อิ